Քաղաքականություն և արվեստ. Ֆրիդան և Արմենը

Ֆրիդա Կալո. կոմունիստ և արվեստագետ(by Florence Arquin, 1941, http://www.vintag.es/)

Ֆրիդա Կալո. կոմունիստ և արվեստագետ(by Florence Arquin, 1941, http://www.vintag.es/)

Կա արդյո՞ք տարբերություն գրական և քաղաքական տեքստերի մեջ, եթե ձևով գրական տեքստը արտահայտում է քաղաքական-կուսակցական շահեր, գրականությո՞ւն է արդյոք, թե՞ գրական գեղագիտությամբ փաթեթավորված կուսակացական հայտարարություն:

(далее…)

Реклама

27.03.2015 at 16:01 Оставьте комментарий

Պրիվոլնոյե

kin

Վանաձորի խաչմերուկին. Ստեփանավան գնացող անգլերենի ուսուցչուհին

1. ճանապարհին

Սոխաձև գմբեթով ռուսական եկեղեցին ի՞նչ գործ ունի դուխաբորների գյուղում: Դուխաբորները Ուղղափառ եկեղեցուց առանձնացան հենց եկեղեցին չընդունելու համար:

Դարուփոսով ճանապարհի վերջում դիմացներս բացվում է Պրիվոլնոյեն՝ կարմիր կղմինդրե տանիքներով տներ, կենտրոնում ռուսական եկեղեցին:

«Վաղը հետ գալուց կբերե՞ս»,- դպրոցի մոտ իջնելիս հարցնում եմ վարորդին:

«Էս գնով չեմ բերի, սաղ մաշնեն տվեց ավիրեց»:

«Համաձայն եմ, ինչքանո՞վ»:

«Վեց հազար»: Այսինքն մինչև Վանաձոր 6-ով, իսկ մինչև Ստեփանավան 2-ի տեղը 3,5 հազար ա ստացվում:

Ռոբի համարը գրեցի, հաստատ կզանգեմ, թե չէ, էս կորած գյուղից ո՞նց պիտի հասնենք Վանաձոր:

Պրիվոլնոյեի ճամփին հասկացա, որ վարորդը լավ քաշվել ա: Խեղճ ժիգուլին ինչքան էլ դանդաղ էր գնում, մեկ ա, վեր ու վար էր թռնում իր փափուկ մասերը խփելով դարուփոսերին: Ռոբը խամ էր, Վանաձորի տաքսու վարորդ, Պրիվոլնոյե գյուղի անունը առաջին անգամ մեզնից էր լսում:

(далее…)

28.03.2014 at 10:29 Оставьте комментарий

Մարտի մեկի բրենդը ու Տաթևի ճամփեն

Մանվելի բեղերը լրացնում են Խոր Վիրապի գեղեցկությունը

Մանվելի բեղերը լրացնում են Խոր Վիրապի գեղեցկությունը

Ինչի՞ են կարծում, թե հայերը յոթ հազար տարի առաջ էնքան հիմար են եղել, որ աստղերին նայելու համար չարչարվել, քարի վրա ծակ են արել, որ ծակից նայեն: Առանց ծակ աստղերը չէին երևո՞ւմ, մենք Տաթևում գիշերը տիկին Փունջիկի տանը առանց ծակի, ուղղակի նայելով երկնքին տեսանք Մեծ արջ համաստեղությունը: Աստղերը նորմալ երևում էին, ու կարիք չեղավ տանտիրոջ կահույքի վրա ծակ անել դրանք տեսնելու համար:

Պարիս Հերունին ու էլի մի քանի հոգի որոշել են, որ Սիսիան-Գորիս ճամփի վրայի ծակ քարերը, կամ ինչպես պաշտոնապես անվանել են զորաց քարերը,  աստղադիտարան է  եղել և որ հայերը  ծակերի միջից նայել են աստղերին:

Եթե հայ ազգի խելքը չափել են էն հանգամանքով, որ վեց տարի շարունակ ամեն մարտի մեկին   Օպերայի հայաթում մեծ բազմություն է հավաքվում Լևոն Տեր-Պետրոսյանին լսելու համար, ուրեմն, կարային եզրակացնեին, որ նրանց նախնիները աստղերին նայելու համար հաստ քարերի վրա ծակ են արել:

Ղուշբասը ով բացահայտել է հայի չուզողությունը

Ղուշբասը ով բացահայտել է հայի չուզողությունը

Այսուհանդերձ,   ոչ բոլոր հայերն են մարտի մեկի բրենդի զոհը դարձել, ինչպես հավանաբար, յոթ հազար տարի առաջ ոչ բոլոր հայերն են քարի վրա ծակելով աստղերին նայել:  Ու էն ժամանակ, երբ Օպերայի ունկնդիրները լսում էին Գագիկ Ծառուկյանի քաղաքականության գծով նորանշանակ pr մենեջեր՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանից՝ «Ինչո՞վ է Ծառուկյանը պակաս Իվանիշվիլուց, ում հաջողվեց փափուկ իշխանափոխություն իրականացնել»(ինչպես իր ապանքը կարող էր մատուցել որևէ հեղուկ արտադրող՝ «Ինչո՞վ է մեր ջուրը պակաս կոկա-կոլայից»), Գորիսի ճամփին քսան հոգիանոց մի խմբի մեջ ես սկսում եմ հիշել, որ մարտի մեկը քաղաքական բրենդ լինելուց բացի, գարնան առաջին օրն է, ու այդ օրը դեպի ծակ քարեր ձյան միջով քայլելով դիմավորելը ավելի հաճելի է երևանյան թարմ լուրերը լսելուց:

«Վերևից նայելով այս քարերը ճշգրիտ գծագրում են անգղի համաստեղությունը, այդ համստեղության անունից էլ առաջացել է Անգլիան՝ անգղ անգղիա»,-քարերի մոտ կանգնած բացատրում է Հերունու հետևորդը:

(далее…)

04.03.2014 at 11:06 Оставьте комментарий

Նոր օր թիվ 18 դպրոցում. ինտերնետային հոդվածը փոխում է հատուկ դպրոցի կյանքը

 

Նոր տնօերեն Մինասյանը վերացրել է դաժան կարգապահությանը:

 

Երևանի թիվ 18 դպրոցում այլևս չկա նախկին լռությունը, հենց մուտքի մոտ երեխաներ են խմբված ու հանգիստ զրուցում են։ Առաջ նրանք ամեն զանգից հետո շարք էին կանգնում և դասասենյակից դուրս գալիս։ Այժմ միջանցքներում, ինչպես բակում, դասամիջոցին երեխաները վազվզում են։

«ԱրմենիաՆաուի» հոդվածը փոփոխություններ բերեց դպրոցի ղեկավարության կազմում և զգալի տեղաշարժեր աշակերտների հանդեպ վերաբերմունքում:

Թիվ 18 դպրոցը «սոցիալապես վտանգավոր վարք դրսևորած» (ձևակերպումը գիտության և կրթության նախարարությանն է) երեխաների համար Հայաստանի երկու հատուկ գիշերօթիկ դպրոցներից մեկն է: Այստեղ սովորում են 7-14 տարեկան երեխաներ աղքատ ընտանիքներից։

Ինչպես նշել էինք տարեսկզբի մեր հոդվածում` նախկին տնօրեն Ժորա Մուրադյանը զորանոցային կարգեր էր հաստատել դպրոցում, որտեղ աշակերտներին նվաստացնում ու մարմնական պատժի էին ենթարկում: Տնօրենի պատժից վախենալով` աշակերտներն առանձին զրույցներում պատմում էին, թե ինչպես են դպրոցում պատժում իրենց, այդ թվում` ծեծում և միզում իրենց վրա (տես` հարակից հոդվածը):

Կարգապահություն հաստատելու Մուրադյանի նախընտրած ամենամեղմ մեթոդներից էր շարքով դասարանից դասարան գնալը:

Նոր տնօրեն Մերուժան Մինասյանը, որ նշանակվել է սեպտեմբերին, այլ կարծիք ունի երեխաների վարքագծի մասին:

«Եթե երեխան չի շարժվում, ուրեմն պետք է կասկածել, որ հիվանդ է,- ասում Մինասյանը: — Վեց ժամ դաս են անում, ինչպե՞ս կարելի է արգելել, որ ազատ վազեն»։

Մուրադյանի ռեժիմի օրոք երեխաները հազվադեպ էին տեսնում հարազատներին: Կային այնպիսիները, որ մի տարի չէին տեսել իրենց ծնողներին։ Ոմանք փախչում էին: Ում բռնում էին` ծեծում էին:

Այժմ երեխաները շաբաթը մեկ այցելում են հարազատներին: «Լինում էր՝ ամիսներով տուն չէր թողնում, եղել է՝ երեք ամիս չեմ գնացել,- ասում է Գևորգ Կարապետյանը, որ երեք եղբայրների հետ այստեղ է և բնակվում է Դիմիտրով գյուղում: — Հիմա 2 օր առաջ տանն եմ եղել, շաբաթը մեկ թողնում են»։

(далее…)

10.12.2004 at 00:00 1 комментарий

Վտանգված երեխաներ. ի՞նչ դաս են տալիս թիվ 18 հատուկ դպրոցում

 

15-ամյա մի տղա, խելամտորեն ցանկանալով մնալ անանուն, պատմում է Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցում իր գլխին եկածի մասին:

«Աստված չաներ` բռնեին փախչելուց: Մուրադյանը մեզ հանվացնում էր, ջուրը լցնում էր վրաներս ու պլետով ծեծում։ Եթե փորձեինք փախչել, մեր համար պիտի փոս փորեինք։ Ես մի անգամ գիշերով փախա, բռնեցին, գիշերայինը պարկետը դրեց ձեռներիս վրա ու կանգնեց պարկետին։

«Փախչելուց մի քանի հոգու բռնել էին, թքել ու շռել վրաները։ Ա՜խ, կուզեի տրաքացնեն էդ դպրոցը»:

Թիվ 18 հատուկ դպրոցը «սոցիալապես վտանգավոր վարք դրսևորած» (ձևակերպումը գիտության և կրթության նախարարությանն է) երեխաների համար Հայաստանի երկու հատուկ դպրոցներից մեկն է:

Հատուկ դպրոցը նախատեսված է տանգավոր վարք ունեցող և փոքր գողություններ արած 7-12 տարեկան անչափահասներ, որոնք մնում են այնտեղ մինչև 8-րդ դասարանը ավարտելը (մոտ 14 տարեկան)։ Այստեղ են ուղարկվում նաև որբ ու թափառաշրջիկ կամ մուրացկան երեխաներ:

(далее…)

23.01.2004 at 09:45 10 комментариев

Սևազգեստ կանայք. «Ես ձեզ զավակ եմ տվել, հետ տվե՛ք»

«Զինվոր և Իրավունք» կազմակերպության գրասենյակում

Իրենց մահապարտ համարող այս 25 սևազգեստ կանանց միավորել է ընդհանուր վիշտը. նրանց որդիները սպանվել են բանակում իրենց զորակիցների ձեռքերով:

«Մենք ոչինչ չունենք կորցնելու: Կորցրել ենք կյանքում ամենաթանկը՝ մեր որդիներին, — ասում է Էմմա Հունանյանը, — Պատրաստ ենք հանուն արդարության պայքարել մինչև վերջ»:

Էմմա Հունանյանը «Զինվոր և իրավունք» հասարակական կազմակերպության (ՀԿ) նախագահն է: Կազմակերպությունը հիմնադրել են խաղաղ պայմաններում հայկական բանակում սպանված զինվորների ծնողները:

Նրա որդին՝ Էդգարը, սպանվել է պարտադիր զինվորական ծառայության ժամանակ: Մայրը համոզված է, որ որդուն սպանել են, սակայն նրա մահը որակվել է որպես դժբախտ պատահար:

(далее…)

22.11.2002 at 09:53 8 комментариев

Մուշեղ Սաղաթելյանը. դահիճը զոհի դերում

Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը վճռել է, որ 2008 թ. մարտի 1-ի գործով Մուշեղ Սաղաթելյանի նկատմամբ խախտվել են Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի մի շարք հոդվածներ, այդ թվում՝ խոշտանգումներից զերծ մնալու, անձնական ազատության անձեռնմխելիության, արդարացի դատաքննության և ժողովների ու միավորումների ազատության իրավունքները։ Եվրադատարանը պարտավորեցրել է Հայաստանի կառավարությանը 15 հազար 600 եվրո վճարել տուժողին բարոյական վնասի, ինչպես նաև 5 հազար եվրո՝ դատական ծախսերի համար: Մարտի 1֊ի գործով Սաղաթելյանը դատապարտվել էր 5 տարվա ազատազրկման սառը զենք կրելու և ոստիկանի նկատմամբ բռնություն անելու մեղադրանքով, և համաներմամբ ազատվել 2,5տարի անց։

Մուշեղ Սաղաթելյանը Լևոն Տեր֊Պետրոսյանի զինակիցն է, նրա նախագահության ժամանակ եղել է կալանավայրերի վարչության պետը։ 1994. ծեծելով սպանել է Գորիսի բանտի կալանավոր Ռաֆիկ Զորոյանին: 1996. Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր Աղասի Արշակյանը պատմում է. «1996թ. սեպտեմբերի 25-ի լույս 26-ի գիշերը, երբ ՆԳՆ 6-րդ վարչության հերթապահ մասում հոշոտվում, խոշտանգվում էին ընդդիմադիր գործիչներ։ Կոնկրետ նկատի ունեմ ինձ, Գագիկ Մկրտչյանին, Դավիթ Վարդանյանին, Կիմ Բալայանին և բազմաթիվ այլ անձանց։ Հետագայում ինձ հաջողվեց գտնել այն թալինցի երիտասարդին, որի կողոսկրերն ու գլուխը ջարդել, հոշոտել ու բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ էին հասցրել նույն օրը նշված վայրում, մեզանից կես ժամ առաջ։ Այդ երիտասարդի աչքի առաջ Սաղաթելյան Մուշեղը և ոչ պակաս հայտնի «գեներալ Բուդոն»՝ Ղազարյան Ռոմանը (նախկին նախագահ Լ.Տեր-Պետրոսյանի թիկնազորի պետը) այլ գամփռների հետ բառիս բուն իմաստով բզկտում էին մարդկանց։ Երբ բազմաթիվ մահակների հարվածների արդյունքում հայտնվեցի հատակին, վերոհիշյալ անասուններն ինձ հետ ոտքերով էին խոսում։ Նշածս երիտասարդն ականատես էր եղել Դավիթ Վարդանյանի նկատմամբ իրականացված խոշտանգումներին, Դավիթ Վարդանյանը՝ իմ, ես՝ Գագիկ Մկրտչյանի և այդպես շարունակ։ Այդ ամենի մասին ժամանակին դատախազությունն էլ լավատեղյակ էր, բայց սանկցիաներ էր տալիս, մեզ պահում մեկուսարանում։ Ավելի ուշ, ստացած վնասվածքների առողջացմանը զուգահեռ, մեզ բաց էին թողնում» («Հայոց աշխարհ» 2001)։ Մինչև 2000. Ցմահ դատապարտյալ Մանուկ Սեմերջյանը այս նամակը գրել է 2009 թվին. «Տարբեր մահապարտների վկայությունների վրա հիմնվելով, հսկիչների ու սպաների վկայությամբ` Մուշեղ Սաղաթելյանի ներքին կարգով կարգադրությունն է եղել՝ «վարի տվեք սրանց»: 8-12 մահապարտներ պահվում էին 20 քառակուսի մետր տարածքով խցերում: Խցերի հատակը ասֆալտ էր, պատերը՝ թաց: Լուսամուտները փակ էին ու օդանցք համարվող ճեղքերից հնարավոր չէր անգամ իմանալ`օրը ցերեկ է թե` գիշեր: Շաբաթական նվազագույնը մեկ անգամ` ծեծ: Սնունդը՝ շան լափից վատ, բաղնիքը՝ տարին մեկ-երկու անգամ: Բացարձակապես ոչ մի բուժօգնություն: Ոչ մի հանձնուք: Հարազատների հետ ոչ մի կապ: Ոչ մի սեփական հանդերձանք, ցրտի և գերխոնավության պայմաններում ոչ մի համապատասխան հագուստ: Ոչ մի զբոսանք: Ոչ մի տեղեկություն աշխարհից: Ոչ մի գիրք: Ոչ մի գրիչ ու թուղթ: 14 մահ: Դա մահապարտների 26 տոկոսն է կազմում: Միջին հաշվով չորս մահապարտից մեկը սպանվել է: Մեր կատարած հետաքննության արդյունքում համոզվեցինք, որ սպանության հրաման է եղել ներքին կարգով, այն ժամանակվա կալանատների վարչության պետի կողմից: Երբ ձերբակալեցին Մուշեղ Սաղաթելյանին, մենք՝ միամիտներս, մտածեցինք, որ վերջապես այդ վիժվածքը պատասխան կտա իր հանցավոր արարքների համար»:

Աղասի Արշակյանը մահացավ 2017֊ին։ Մանուկ Սեմերջյանը՝ 2013֊ին՝ դատապարտյալների հիվանդանոցում։ Նրա նամակը այստեղ

20.09.2018 at 21:01 Оставьте комментарий

Պատահակա՞ն էր դատավորի տան վրա հարձակումը, թե՞ «Ռոբերտ մարդասպան» գործողության օղակներից մեկն էր

Վճռաբեկ դատարանի նախկին նախագահ Արման Մկրտումյանի տան վրա հարձակումը հետևանքն էր վարչապետի դատավորներին ուղղված խոսքի՝ «Խելքներդ գլուխներդ հավաքեք»։ Վարչապետը լեգիտիմացնում է «ժողովրդով» իրեն անցանկալի մարդկանց նկատմամբ հաշվեհարդար տեսնելը, նրա կոչերի ու տրամադրությունների իմպուլսները սողոսկում են հասարակության տարբեր խավերի մեջ։ Բոլշևիկներն էլ երբ էքսպրոպրացիա հայտարարեցին, ցուցակներ չէին իջեցրել, և մուժիկը ներխուժում էր իր հարևանությամբ ապրող դատավորի  առանձնատունը ու թալանում։

Դատավորի տան վրա հարձակումը այդ իմխպուլսների ազդեցությամբ երկրորդ գործողությունն էր։

1֊ինը  մի խումբ երիտասարնդերն իրականացրին «Ռոբերտ մարդասպան» գոռալով խափանելով Ռոբերտ Քոչարյանի ասուլիսը, որը օգոստոսի 17֊ի ելույթով վարչապետը լեգիտիմացրեց։

Այսքանից հետո կգտնվի՞ այնպսի քաջ դատավոր, ով վճռաբեկ դատարանում Ռոբերտ Քոչարյանին չկալանավորի։

Սակայն կալանքը հարցը չի փակելու, Քոչարյանի ինքնավստահ կեցվածքը մի կողմից աճեցնում է նրա նկատմամբ ակնածանքը, մյուս կողմից ծայր աստիճան նյարդայնացնում նրա թշնամիներին որ արդեն բառարաններն են քրքրում ամանահավոր մեղադրանքներն ու հայոհյանքները նրան տալու համար։

Իշխանությունները կոմպրոմիսի չեն ուզում գնալ և ծրագրել են մինչև վերջ ոչնչացնել Քոչարյանին, բայց եթե այդ մինչև վերջը նրան ֆիզիկապես վերացնելը չի, ապա չեն կարողանալու ոչնչացնել։ Հետևաբար Քոչարյանն էլ համախմբելով իր շուրջը նոր իշխանության նկատմամբ թերրահավատներին, նրանից տուժածնեին և ալ շահագրգիռ մարդկանց, գնալու է մինչև վերջ և այս առճակտումը կարող է աղետալի հետևանքներ ունենալ։

Փաշինյանը չկարողանալով իրավական գործիիքներով հաշիվներ լուծել, մինչև «Անցումային արդարադատությամբ» իր օրենքերը ստեղծելը, ժողովրդին գրգռելու է իր հակառակորդդների դեմ, որոնք կարող են լինել դատավորներ, Քոչարյանի շրջապետն ու ընտնիքը, հանրապետական կուսակցության անդամները, ապա նաև դաշնակցականները և շատ ու շատ այլ մարդիկ։ Ճիշտ է, նրանք այնքան չեն ինչքան հրապարակում հավաքված և հանարպետությունում Փաշինյանին աջակցող մասսաները, բայց թիվ կարող են լինել, այն էլ այնպսիք ովքեր կարծես չեն ընկերկելու։ Ու արյան հոտ է սկսելու զգացվել ինչպես այն կար 2008 թվին մինչև մարտի 1֊ը։

Լիբերալ մտավորականները երեկ հրճվանքով ողջունում էին Քոչարյանի ասուլիսի տապալումը, այսօր դատավորի տան վրա հարձակումը կգրեն քրեականների վրա, վաղը շփոթվելու են ու մեղավորների նոր ցուցակներ կազմեն։

Քոչարյանի վրա ձեռնարկություններ գրող ու նրա փողերը հաշվող մտավորականներին խորհուրդ կտայի կրքերը զսպել, տեսնել որ նրան իրենց հաշված փողերի համար չեն բռնում, ապա հիշել որ սա սիրո և համերաշխության հեղափոխություն էր և մտածել թե ինչի կարող է հանգեցնել առճակատումը։

Նիկոլ Փաշինյանի ամենմեծ սխալը Սահմանդարական կարգի տապալման հոդվածով գործ հարուցելն էր հատկապես երկու հոգու դեմ՝  երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի և ՀԱՊԿ  քարտուղար Յուրի Խաչատուրովի,  առաջինին վերադարձրեց քաղաքականություն և առճակատման դաշտ ստեղծեց երկորդի հետ կապված էլ Ռուաստանի հետ պրոբլեմներ ստեղծեց(տես Նիկոլ Փաշինյանը վրիժառու է, իսկ Ռոբերտ Քոչարյանը՝ քաղբանտարկյալ

Ովքեր ունեն անհանգստություն կարող են հորդորել Փաշինյանին հետ կանգնել իր որոշումից, գոնե կոմպրոմիսի գնալ և իրավիճակը լիցքաթափել։ Փաշինյանը պետք է դուխով քայլ անի՝ հրաժարվի Քոչարյանին սահմանդրական կարգը տապալելու մեղադրանքով նստացնելուց, հանդիպի նրա հետ թեյ խմի, ինչպես թեյեց առաջին նախագահի հետ։

30.08.2018 at 18:41 Оставьте комментарий

ՀԱԿ-ը փլուզման եզրին. պարանոյան իրականություն դարձավ

Տեր-Պետրոսյանը իր «քաղաքական վերլուծությունների» թալաքը ընկավ ու հիմա պապիկից վերածվում է անօգնական բիձու, ում մի բաժակ ջուր տվող էլ չի լինելու:

Չէ, չափազանցություն է ասածս, ԼՏՊ-ին մի բաժակ ջուր տվողների մի փոքրիկ հերթ մինչև իր մահը կլինի, բայց հերթը իրոք այնքան փոքրիկ կլինի, որ չի սփոփի նրա փառասեր հոգին:

(далее…)

13.01.2018 at 06:27 Оставьте комментарий

ՀԱՐՑԱԶՐՈՅՑ ՀԱՅՐԵՆԻ ԼՐԱԳՐՈՂ ԵՒ ԳՐՈՂ ՎԱՀԱՆ ԻՇԽԱՆԵԱՆԻ ՀԵՏ

Վահան Իշխանեան աւարտած է Երևանի պետ համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը, թղթակից և խմբագիր եղած է Հայաստանի տասնեակ թերթերու: Այժմ խմբագիրն է «Ինքնագիր» առցանց գրական պարբերականի, որ հասանելի է inknagir.org  կայքի վրայ: Հինգ գրքերի հեղինակ է, որոնցից վերջինը «Ռուսուլմանի նոթեր» (Ռուս-Իսլամ), հրատարակուած է այս տարի:

Հ- Բարի եկած էք պարոն Իշխանեան այս երկիրը և կը պատուէք ձեր ներկայութեամբ այս համեստ մշակութային տունը:  Ուրախ ենք, որ ձեզ հետ զրուցելու հնարաւորութիւնը ունինք:  Անցնող շաբաթուայ ընթացքին առիթն ունեցանք ընթերցելու ձեր նոր հեղինակած «Ռուսուլմանի նոթեր» գիրքը: Կարելի՞ է բացատրէք այդ արտակարգ անունին նշանակութիւնը, և թէ ի՞նչ բան մղած է ձեզի այդ գիրքը գրելու:

Պ-Վերջին 15 տարիների ընթացքում աշխատել եմ միայն համացանցային պարբերականներում. հետևաբար գրութիւններիս երևի մօտ 90 տոկոսը եթէ ոչ աւելին, կայքէջերի վրայ է եղել: Վերջին ութ տարիներին աշխատակցել եմ tert.am կայքում, նաև որոշ ժամանակ zham.am կայքում: 300-ից աւելի գրութիւն եմ գրել: Սակայն անցեալ տարի tert.am-ը դադարեցրեց ինձ հետ աշխատելէ  և ամբողջ արխիւը ջնջեց: Իսկ դրանից առաջ էլ արդէն zham.am-ն էր արխիւը ջնջել: Այսինքն, թերթերը կան, բայց այն պահից ինչ ինձ հետ սկսեցին չ’աշխատել, իմ բոլոր գրութիւնները ջնջեցին: Ես մի զգացողութիւն ունեցայ, որ այս ութ տարիների ամբողջ աշխատանքս գոյութիւն չունի, կարծես ինքս եղած չլինէի: Նաև հասկացայ, որ առցանց լրատուամիջոցները, գոնէ Հայաստանում, խնդիր ունեն արխիւացման, այսինքն, եթէ որևէ առցանց թերթ փակուի կամ վերաձևաւորուի, ապա հնարաւոր է նրա ամբողջ արխիւն էլ վերանայ: Այդպէս, 2002-ին աշխատել եմ առցանց մէկ այլ թերթում, որ կոչւում էր «Բացուած էջեր». այն վերացաւ, հետն էլ արխիւը վերացաւ: Ի՞նչ անել, որոշեցի առայժմ այս պահին մէկ-երկու ակտուալ թեմաներով գրութիւններից մի քանիսն առանձնացնել և գրքով տպել մեղմելու համար կորուստս: «Ռուսուլմանի նոթեր» գրքի փորձագրութիւնները վերջին 2-3 տարիների առցանց հրապարակուած  գրութիւնների մի փոքրիկ մասն է՝ ինձ անհանգստացրած երկու թեմաների վրայ ֆոկուսացուած՝ Հայաստանում հակառուսական տրամադրութիւնները և երկրի ճգնաժամի պատճառը, ի հարկէ նոր խմբագրումներով: Վերջին տարիներին, Ռուսաստան-Արևմուտք հակամարտութեան ընթացքում աշխարհում բարձրացել է հակառուսական ալիք, և դրանից զերծ չի մնացել նաև Հայաստանը: Բազմաթիւ հասարակական և քաղաքական կազմակերպութիւններ, թերթեր մշտապէս հակառուսական պրոպագանդա են տանում, ստուար մասը Արևմուտքի, յատկապէս ԱՄՆ-ի հովանաւորութեամբ են գործում, Հայաստանի ճգնաժամի մէջ մեղադրում Ռուսաստանը, յաճախ կեղծ լուրեր տարածելով ռուսական վտանգով ահաբեկում հասարակութիւնը. (մի երկու օրինակ, որ գրքումս բերուած են, վերնագրեր մամուլից «Ռուսաստանը շտապ կապիտուլիացիա է պատրաստում Ղարաբաղում»(lragir.am), Մոսկուան կարող է փորձել զոհաբերել Հայաստանի շահերը» (azatutyun.am): Հակառուսները պատմութիւնից հանում են հայ-ռուսական կնճռոտ խնդիրները, ու մանիպուլացնելով, թէ տեսէք պատմութիւնը կրկնւում է, ահաբեկում զանգուածներին: Իսկ նրանք ովքեր Ռուսաստանի նկատմամբ բարեկամաբար են տրամադրուած կամ էլ թշնամաբար չեն տրամադրուած, վիրաւորւում են. այդ վիրաւորուածներից մէկն էլ ռուսուլմանն է, որ ատելութեան խօսք է մի ժողովրդի՝ ռուսների, և մի կրօնի՝ մուսուլմանութեան նկատմամբ : Եթէ գուգլով փնտռէք, բազմաթիւ նիւթեր կգան, որոնցում ռուսուլման բառով վիրաւորում են: Ինքս այդ անունը վերցրի ինձ վրայ՝ այո ես ռուսուլման եմ, և փորձեցի նախ բացայայտել  թէ ինչո՞ւ երեք տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ռուսական  քաղաքականութիւնը եղել ոչ հայանպաստ, ապա թէ ինչքանով է հնարաւոր դրանց կրկնութիւնը: Գրութիւններովս փորձում եմ բացատրել, որ Հայաստանում ճգնաժամի՝ արտագաղթի ու աղքատութեան պատճառը ո՛չ Ռուսաստանն է, ո՛չ էլ ղարաբաղեան հակամարտութիւնը (ինչպէս գիտէք, առաջին նախագահ Լևոն Տէր-Պետրոսեանի գլխաւորած ՀԱԿ կուսակցութիւնն էլ պնդում է թէ արտագաղթի պատճառը ղարաբաղեան հակամարտութիւնն է), որ այդ երկուսը՝ Ռուսաստանն ու ղարաբաղեան հարցը կեղծ թիրախներ են և շեղում են իրական պատճառից, որ ճգնաժամի իրական պատճառը 25 տարի իշխող նէօլիբերալ գաղափարախօսութիւնն է, ու Հայաստանում հաստատուած և դիմադրութեան չհանդիպող կապիտալիզմը: Եւ ընդհանրապէս, աշխարհում էլ՝ բազմաթիւ ճգնաժամերի պատճառը նէօլիբերալիզմն ու կապիտալիզմն է, սակայն հենց այդ ճգնաժամի հեղինակները իրենց մէջ չկարողանալով տեսնել դրանց պատճառը, կեղծ թիրախներ են ստեղծում՝ մուսուլմանութիւն կամ Ռուսաստան: Սովետական միութեան փլուզումից յետոյ իշխանութեան եկած ուժերը տարան նէօլիբերալ տնտեսական քաղաքականութիւն՝ հիմնուած սեփականաշնորհման, անձնական շահի բաւարարման վրայ, մի խումբ մարդիկ Սովետից ժառանգուած ամբողջ հարստութիւնը իրար մէջ բաժանեցին, հարստացան, իսկ հազարաւոր մարդիկ աղքատացան կամ հեռացան երկրից: Այդ քաղաքականութիւնը մինչև հիմա շարունակւում է: Հայաստանի բոլոր ընդդիմադիր ուժերը գաղափարական ոչ մի հակամարտութիւն չունեն իշխող լիբերալիզմի հետ. ուրեմն, չկայ կապիտալիզմը զսպող, արգելակող գաղափարական ձախ հոսանք: Ահա, այս երկու խնդիրների վրայ է ֆոկուսացուած գիրքը:

Հ-Կարճ գրութիւններ ալ կան և երկար գրութիւններ կան, անպայման կապ չունի՞ մէկը միւսի հետ:

Պ-Ի հարկէ, իւրաքանչիւրը առանձին գրութիւն է: Ճիշտ նկատեցիք, երկու նիւթն են ծաւալուն, որ աւելի  ուսումնասիրութիւններ են՝ «Ռուսաֆոբիայի վերածնունդը» և «Մարտահրաւէր արդարութեանը»: Միւսները փորձագրութիւններ են՝ սիւնակային: Գուցէ ոչ բոլոր ընթերցողները տեսնեն գրութիւնների մէջ այն կապը, ինչ ես եմ տեսնում:

Հ-Սովետական շրջանին թերեւս հասկնալի էր ամէն հարցի պատճառ նկատել Ռուսաստանը, բայց Հայաստանի անկախացումէն ետք ալ այդ մտայնութիւնը կը թուի թէ չէ փոխուած:

Պ-Հայաստանի բնակչութեան մի ստուար մասը կապուած է Ռուսաստանի հետ, օրինակ տարեկան մօտ 100 հազար հոգի գնում է Ռուսաստան աշխատելու. այլ երկրներ շատ քիչ են գնում: Ի հարկէ, այդ մարդիկ գնում են Ռուսաստան աշխատելու, ոչ թէ Ռուսաստանի նկատմամբ սիրուց. գնում են, քանի որ Ռուսաստանի հետ սահմանը բաց է, տոմս առ գնա: Հայ աշխատաւորի համար գուցէ աւելի յարմար լինի գնալ Նորվեգիա աշխատելու, սակայն  արևմտեան երկրները փակել են նրանց առաջ սահմանը, շատ քչերն են մուտքի թոյլտուութիւն ստանում: Այսուհանդերձ, Հայաստանի ակտիւ մասը,այսպէս կոչուած քաղաքացիական հասարակութիւնը, մանաւանդ վերջին տասը տարիներին, ռուսաֆոբ է: Այդ հակառուս քարոզչութիւնը մամուլով է տարածւում, և շարքային մարդիկ, ովքեր ամեն օր լսում են «Ազատութիւն» ռատիօ կամ կարդում են «Լրագիր» թերթը, և նրանց ասում են, թէ Ռուսատանը ինչքան վատ բաներ է պատրաստւում անել Հայաստանի դէմ, դառնում են ռուսաֆոբ, և հետզհետէ հասարակութեան մէջ աւելի է տարածւում ռուսաֆոբիան ու տալիս վտանգաւոր արդիւնքներ: Ես էլ ընթերցող եմ, և զգալով թէ ինչպէս կարող է այդ պրոպագանդան ազդել, որոշեցի գրել «ռուսաֆոբիայի վտանգը», ցոյց տալ թէ ինչպէս պատմութեան ընթացքում երբ Արևմուտք-Ռուսաստան հակամարտութեան ժամանակ Հայաստանի վերնախաւը Արևմուտքի քաղաքական կցորդն է դառնում, հակասութեան մէջ է մտնում Ռուսաստանի հետ, արդիւնքում  կորուստներ է ունենում: Այժմ էլ ռուսաֆոբ ուժերը Արևմուտքի կցորդն են: Միւս խնդիրն էլ այն է, որ ինչպէս նշեցի՝ ռուսաֆոբները Հայաստանի բոլոր պրոբլեմների մէջ Ռուսաստանն են մեղադրում,բայց հիմնաւորումներ չկան: Օրինակ, դուք գիտէք, վերջին ամիսներին երկու ընտրութիւններ եղան՝ Ազգային ժողովի և երեկ էլ Երևանի քաղաքապետի, որոնցում Հայաստանի ճգնաժամի այս պահի պատասխանատուն, իշխող Հանրապետական կուսակցութիւնը մեծամասնութիւն ստացաւ: Արտառոց  է, որ մի ուժ է մեծամասնութիւն ստանում, ում իշխանութեան տարիներին բնակչութեան 10 տոկոսից աւելին արտագաղթել է: Ինչպէ՞ս եղաւ, Ռուսաստա՞նն էր մեղաւոր, ի հարկէ ոչ, բոլորն էլ գիտեն, որ երկրի մեծամասնութիւնը աղքատ է, իսկ երկու ընտրութիւնների  ժամանակ էլ հանրապետական կուսակցութիւնը աղքատներին փող բաժանելով է ձայներ հաւաքել:

Հ-Ձեր հայրը՝ Րաֆայէլ Իշխանեան, երկարամեայ դասախօս եղած է Երևանի Պետական Համալսարանի մէջ և հեղինակաւոր գիտնական հայ ժողովրդի ծագումին, լեզուին և ուղղագրութեան վերաբերեալ, սակայն ունէր բուռն հակառակորդներ: Կրնա՞ք բացատրութիւն մը տալ:

Պ-Ի դէպ, ռուսաֆոբ քննադատներս հիմնականում 30 տարի առաջ գրած հoրս տեքստերն են իմ դէմ մէջտեղ բերում: Դա նոյնն է, եթէ ինչ որ մէկը ցանկանայ սրել հայ-իրանական յարաբերութիւնները ու այժմ Շահ Աբասի բերած աւերածութիւնները մէջտեղ հանի: Այո, հայրս մի շարք գրութիւններ ունի, որտեղ խօսում է Ռուսաստանի բացասական դերի մասին, բայց ի՞նչ կոնտեքստում: 30 տարի առաջ Հայաստանը Սովետական Միութեան մէջ էր գտնւում, մի կողմից ռուսացման վտանգ կար, ռուսական դպրոցներն էին շատանում, միւս կողմից էլ հայ գործիչները ազգային ծրագրերը ցանկանում էին լուծել Մոսկուայի միջոցով: Այսպէս, ինչպէ՞ս սկսուեց Ղարաբաղեան շարժումը, 1988-ին շարժման առաջնորդները դիմում էին Մոսկուային, որ նա Ղարաբաղը հանի Ադրբեջանի կազմից, տայ Հայաստանին: Հայրս հարցնում էր՝ ինչո՞ւ Մոսկուան պէտք է հայերի համար նման բան անի: Նա գրեց «Երրորդ ուժի բացառման օրէնքը», որտեղ ցոյց էր տալիս, որ Ռուսաստանն ունի իր շահերը և երբեք դրանք չի զոհելու յանուն Հայաստանի: Ի վերջոյ, այդպէս էլ եղաւ, Մոսկուան Ղարաբաղը չմիաւորեց Հայաստանին, և միայն Սովետի փլուզումից յետոյ, պատերազմի արդիւնքում Ղարաբաղը անկախութիւն ստացաւ: Ուրեմն, քանի դեռ Հայաստանը Սովետի մէջ էր, Ռուսաստանի  դերը մի բան էր,  անկախութիւնից յետոյ, դերը փոխուեց, և 30-40 տարի առաջուայ իրավիճակը մէջտեղ բերելով՝ այժմ դրանցով ուղղակի ուզում են մանիպուլացնել մարդկանց: Այդ իրավիճակի փոփոխութիւնը նաև կարգավիճակների վրայ է երևում, Սովետական տարիներին ռուսական ոչ հայանպաստ քաղաքականութեան մասին խօսելը վտանգաւոր էր, 1985-ին իշխանութիւնը մեր տունը խուզարկեց, հօրս ձեռագրերը տարան, նրան տանում էին հարցաքննութիւնների, իսկ այժմ Ռուսաֆոբ լինելը շահաւէտ է, ռուսաֆոբները մեծ գումարներ են ստանում, մշտապէս արտասահմանեան շրջագայութիւնների մէջ են,  նաև օգտւում են իշխանութեան բարեհաճութիւնից (Ռուսաֆոբ թերթերի մի մասը իշխանութեան կողմից են ֆինանսաւորւում):

Ինչպէս նկատել էք, գրքում երկրորդ ծաւալուն նիւթը «Մարտահրաւէր արդարութեանը», որը անդրադարձն է երկու հայ մտաւորականների՝ Հրաչ Բայականի և Հրաչ Մարտիրոսեանի զրոյցին, որն ամբողջովին ուղղուած էր հօրս երկու կարևոր գաղափարների դէմ՝ հայերի ծագման վերաբերեալ (հայրս պնդում էր որ հայերը ծագել են հայկական լեռնաշխարհում) և դասական ուղղագրութեան վերադարձին: Իմ պարտքն էր պատասխանել այդ զրոյցին, քանի որ այն շատ անարդար էր, այս երկուսը իրենց համոզմունքը աւելի համոզիչ դարձնելու համար ասում էին, թէ նման հայեացքները կարիերայի ճանապարհ են: Իսկ հայրս իր հայեացքների համար մշտապէս պայքարի մէջ է եղել, մշտապէս ճնշումների է ենթարկուել, իշխող ակադեմիական մտաւորականութիւնը նրա առաջ մշտապէս դռներ էր փակում,  ի հարկէ չի ընկճուել, բայց ի վերջոյ նրան հեռացրեցին  Համալսարանից:

Հ.-Այս ուղղագրութեան հարցը անշուշտ մեզ սփիւռքահայերուս ալ մասնաւորաբար կը հետաքրքրէ: Դուք որոշ դիրքորոշում մը ունի՞ք ատոր նկատմամբ:

Պ-Ի հարկէ, սկզբունքօրէն վստահ եմ, որ Հայաստանում պէտք է վերադառնայ դասական ուղղագրութիւնը Սփիւռքի հետ միասնական դարձնել ուղղագրութիւնը: Ինքնագիր հանդէսում գրեթէ հաւասարապէս հրապարակում ենք և՛ սովետական և՛ դասական ուղղագրութեամբ դնքստեր:

Այսուհանդերձ, այս պահին, երբ մարդիկ մի կտոր հացի կարիքի մէջ են, երկիրը դատարկւում է, իւրաքանչիւրն ընկած է իր շահի հետևից, դասական ուղղագրութեան խնդիրը առանձին բարձրացնելը անարդիւնաւէտ է, մարդկանց չի յուզում:

Ուղղագրութիւնը քաղաքական հարց է. պէտք է կարողանալ պատկերացնել այն հանրութիւնը, որը ցանկանում է ունենալ ընդհանուր ուղղագրութիւն և պատրաստ է յաղթահարել դժուարութիւնները: Սակայն Հայաստանում միայն մասնատող, նիւթական շահի գաղափարներ են իշխում, օրինակ, այնպիսի տեղային նացիոնալիզմ, որը Հայաստանի ներսի բնակչութեան շահերից դուրս ոչինչ չի ուզում ճանաչել, միւս մասն էլ ներսի բնակիչներից էլ միայն իշխող դասակարգի շահերին է հետևում (պատկերացրէք, երկու տարի առաջ ընդդիմադիր ուժերը իրենց առաջ խնդիր էին դրել խոշոր կապիտալի պաշտպանութիւնը), աւելի ծայրայեղները հարստանալու խոչընդոտ են համարում  Ղարաբաղը: Այս պայմաններում համախմբող գաղափարները, համերաշխութիւնը, որը նաև դասական ուղղագրութեան վերադարձն է բերում, չի ընկալւում:

Վստահ եմ, որ եթէ առաջանայ մի համընդհանուր շարժում Հայաստանի այս դրամատիրական կարգերը փոխելու կամ գոնէ մեղմելու, ոգևորութեան ալիքը, ներառելով նաև ուղղագրութեան հարցը, ի վերջոյ դասական ուղղագրութիւնը կը վերականգնուի:

Հ-Վերջերս Եունեսկոն  կը նախատեսէ, որ 20 տարի ետք արևմտահայերէնը պիտի դադրի գոյութիւն ունենալէ. այդ մասին տեղե՞ակ էք:

Պ-Այո, տեղեակ եմ: Ի հարկէ, եթէ հայ հանրութիւնը մնայ այս իրավիճակում, ապա Եունեսկոն ճիշտ դուրս կգայ, սակայն լինում է որ աշխարհը անակնկալ փոխւում է, և հաշուարկները չեն իրականանում: Ես հաւատում եմ, որ հնարաւոր է գայ մի վերելքի շրջան, երբ արևմտահայերէնը կրկին կենսունակ կը դառնայ:  Ինչքան շատ մարդ հաւատայ, այնքան այդ վերելքը հնարաւոր կլինի:

Շնորհակալութիւն պարոն Իշխանեան եւ յաջողութիւն:

                                                                                                                                                           Յ. Ա. 

Ապագայ

07.06.2017 at 23:34 Оставьте комментарий

Տարածք հանձնեն, թե ոչ` պատերազմն անխուսափելի է. խաղաղության ճանապարհը սոցիալիստական հեղափոխությունն է

Լևոն Տեր-Պետրոսյանը միայն այն ժամանակ կխոստովանի, որ երկրի բնակչությունը արտագաղթել է ոչ թե պատերազմի, այլ իր իշխանության սկսած սեփականաշնորհման պատճառով, երբ կանգնի հեղափոխական դատարանի առաջ:

Continue Reading 21.12.2016 at 21:15 Оставьте комментарий

Սերժ Սարգսյանի մոդելի դաշինքը

qp

Սասուն Միքայելյանը(ՔՊ), Արամ Սարգսյան(Հանրապետություն), Էդմոն Մարուքյանը(Լուսավոր Հայաստան) ստորագրում են երեք կուսակցությունների դաշինքը

Երեք կուսակցություն միավորվել է՝ «Լուսավոր Հայաստան», «Քաղաքացիական պայմանագիր» և «Հանրապետություն», ու ծրագիր է հռչակել ստեղծել մի բան, որն արդեն ստեղծված է՝ եվրոպական մոդելի պետություն: Նրանք նաև ցանկություն են հայտնել, որ այդ պետությունը լինի  ժողովրդավարական և սոցիալական՝ ազգային լավագույն առանձնահատկությունների ու հետաքրքրությունների համադրությամբ:

(далее…)

15.12.2016 at 14:50 Оставьте комментарий

Դարձիր Սու և Դաշնակցությունը կողքիդ կկանգնի

Արդյո՞ք այն բանից հետո, երբ Դաշնակցությունը կանգնեց Սու ցեղախմբի կողքին ԱՄՆ ֆեդերալ կառավարությունը դադարեցրեց Հյուսիսային Դակոտայում նավթամուղի կառուցումը:

ԱՄՆ կառավարությունը այս հուլիսին համաձայնություն էր տվել Dakota Access Pipeline կոչվող 3,8 միլիարդ դոլար արժողության 1890 կմ նավթամուղի կառուցմանը, որը Հյուսիսային Դակոտայից անցնելու էր չորս նահանգներով մինչև Իլինոյս: Ընդդեմ նավթամուղի կառուցման  Հյուսիսային Դակոտայի հնդկացիների դակոտա և լակոտա ցեղերը սկսեցին ցույցեր անել(այդ երկուսին էլ անվանում են Սու): Նրանք գարնանից վրանային ճամաբար էին խփել նավթամուղի կառուցման տեղում: Նրանց բողոքին միացան տարածքի ֆերմերներն ու մի շարք քաղաքական գործիչներ: Ցուցարաները վստահ են, որ նավթամուղը ապականելու է շրջական  միջավայրը, հատկապես ջրային պաշարները՝ Միսուրի գետն ու լճերն ու նաև իրենց սրբատեղիներն ու նախնիների հիշատակը հավերժացնող կոթողները: Խաղաղ ցույցերը ոստիկանությունը բռնությամբ փորձեց ցրել, բախումներից բազմաթիվ մարդիկ վիրավորվեցին, հարյուրից ավել մարդ ձերբակալվեց: Սակայն բռնության արդյունքում նավթամուղի դեմ պայքարը ավելի թեժացավ, գնալով ավելացան հնդկացիների աջակիցները:

Հյուսիսային Դակոտայում, լուս՝ telesurtv.net

Հյուսիսային Դակոտայում, լուս՝ telesurtv.net

(далее…)

07.12.2016 at 14:19 Оставьте комментарий

Предыдущие записи


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Դուբլին Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Իռլանդիա Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Նիկոլ Փաշինյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն գրաքննություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 4 830 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

  • Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ կապ չունեցող իր աղջկան կանցկացնի WCIT համաժողով, իսկ իր ուզած վճիռը չկայացնող դատավ… twitter.com/i/web/status/1… 24 minutes ago
  • Իրավապաշտպանների աջակցությունը ռեպերսիաներին. «Դուխով» բառը ստուգաբանվեց՝ «փոքրոգի» ով թիրախ է դարձնում դատավորի աղ… twitter.com/i/web/status/1… 17 hours ago
  • Րաֆֆի Աճեմեան. (Ֆրանսիայում լոյս տեսած Վիգէն Պէրպերեանի( Viken Berberian և Yann Kebbi(Յան Կաբբի), “La Structure es… twitter.com/i/web/status/1… 1 day ago
  • Հայաստանի հանրությունը ամեն ինչ արեց ապացուցելու համար որ Հայաստանում միայն ղարաբաղցի ղեկավար լինելու դեպքում Հայաս… twitter.com/i/web/status/1… 1 day ago
  • analitik.am֊ը գրել էր որ Դավիթ Սանասարյանը երեխայի է վրաերթի ենթարկել և ամեն ինչ արել է որ պատահարը չգր… twitter.com/i/web/status/1… 3 days ago
Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: