եղբայրություն

01.06.2001 at 00:00 1 комментарий

քաքը զոռում էր՝ սերոժը զարթնեց: վրան հալ չկա: ձեռքը տարավ դեմքին: չոր ա: սկսեց այտը պռտել: չորացած արյան փշուրները թափվեցին մայկային: մաման քունեմ՝ էս ինչ ա էղել: հիշում ա, որ վազում էր, բայց ինչի համար՝ չէր հիշում:

հիշում էր, որ… չէ, չէր հիշում, բայց երեւի վրա էին տվել, ծեծ էր կերել: հիմա որ ուղեղին զոռ տա մի բան կստացվի: բազմոցից կանգնեց: էս ինչ էր. բարձը արյունոտ-արյունոտ ա: վերջ: էլ իմաստ չունի: իսկականից էլ իմաստ չունի: քաքը զոռում ա: էս մի գործողությունն էլ ու վերջ: արեւը ընկել ա սենյակի մեջ: տոթ, շնչելու օդ չկա: զուգարանում զով ա: սերոժը նստեց ու զոռեց: մի զոռից մի երկար -երկար ու հաստ քաք դուրս եկավ: սպասի նայեմ: սերոժը կանգնեց: էս ինչ սիրունը ստացվեց: քաքը փռվել էր ունիտազի մի ծայրից մյուսը: արա էս ունիտազները լավն են էլի, համ չեն ցայտեցնում, համ էլ արածդ մաքուր աչքիդ առաջ ա: խի սրանք վերացրին չես հասկանում: սերոժը նստեց ու զոռեց: չէ էլ չկա: էս էր: մի հատ, բայց քաք եմ ասել՝ երկար հաստ պինդ ու սիրուն: որպես կյանքի վերջին գործ վատը չի: սրանից լավ բան ինձնից դուրս չի էկել: սպասի, դու կարող ա հիշես էրեկ հետս ինչ ա էղել: դու իմ հետ ես էղել, չէ՞: իմ հետ ես էղել: սերոժը քաշեց շալվարը ու մտավ սենյակ: տեսնես սիգարետ կգտնվի: մի հատ ծխի ու վերջ: էս քաք աշխարհի վերջին ծուխը քաշի ու էլ իմաստ չունի: չկա, տմբուշկի դարակներում չկա, բազմոցի մեջ չկա, խոհանոցի դարակներում չկա, սառնարանում չկա: կլիրս էս աշխարհի մեջը, մի հատ սիգարետից էլ սերոժին զրկում ա: լավ, մի հատ վաննի տակ նայեմ, չկա, բայց պարանը տեղում ա: պարանը հետո պիտի վերցներ, բայց ճակատագրից չես փախչի, իրեն առաջ գցեց: ճակատագիրը էդպես բան ա, ասում ա մի ղուլաբ ծուխ քաշի, սկսում ես սիգարետ փնտրել, փնտրում փնտրում ես, որ ձեռումդ պարանը հայտնվի ու էլ հետաձգելու տեղ չունենաս: սերոժը հանեց պարանը, ձգձգեց՝ էլի պինդ ա, պրծում չկա ու նայեց քաքին: հը, էրեկ դու ես հետս էղել, ի՞նչ էղավ: չես ասում, որ ցավ չպատճառես: դու ես իմ միակ ընկերը մնացել էս աշխարհում, ուրիշ չկա: ու մենակ դու ինձ կհասկանաս ախպեր: ախպերների գերագույն ախպեր: քաքը լամպի լույսի տակ թեթև փայլեց: ժպտում ես: կժպտաս բա ինչ, որովհետև ես էլ քո միակ ընկերն եմ էս աշխարհում: ու սերոժը ձեռքը տարավ մեջքին քորեց, հետո ներքև, հետևի թուշը քոր եկավ, ըհը: փողոցը, ռեստորանը, դիմացից՝ ղուշը՝ երկար մուգ կարմիր շրջազգեստ, ականջօղի փայլը աչքը ծակեց ու ձեռը տարավ հետույքին ու վայ ես քու մաման քունեմ, ուդառ ուդառի հետևից: մեր ե՞ք քրֆում, մորս, որ էս կյանքը վրես տուլիտ արեց։ մորս գնացեք սիեթլում գտեք մորս, հորս, մորքուրիս, մորքուրիս աղջկան, տղին: սաղին կամպյուտրշչիկ ախպերս տարել ա՝ ապահովել տեղը տեղին: էստեղ մենակ ինձ կարաք գրսեք: համ էլ ձեռ գցելու համար ցեղս պատասխանատու չի: համ էլ լավ եմ արել, էս աշխարհից վերջին իմ փայը, ձեռս էդ ոռին: երկիրը սեփականաշնորհելուց ինձ մի բուռ ոռ է՞լ չի հասնում: խփողների դեմքերը ոչ թե չի հիշում այլ չի տեսել, բայց մի քանի զույգ կաստում շլվարներ էին: ու ոնց պրծա դրանց ձեռից ոնց պրծա: արաաաա, սերոժը փլվեց ունիտազին, մարմնով սառը հոսանք անցավ, արա դանակս կոխեցի էն հաստ փորը: արաաա , կոխեցի ու վազեցի: սերոժը նստած մնաց գլուխը կախ, լավ եմ արել էհ դրանց մաման քունեմ, թե մեռել ա ավելի լավ հետս կտանեմ: ու ոտքի ելավ: բա ոնց: ըհը քաք ախպեր, իմ մենձ ախպեր: էն ամերիկայինը հեչ, էլ նրան ախպեր չեմ ընդունում: դու ես: հիմա կամաց գալիս ա, ուրեմն մտքիս մի հատ կյանքում առաջին ու վերջին անգամ ռիվերա ռեստորան, ռեստորանում լինելն էր: որ տեսնեմ իմ ղեկավարներին, մինիստրներ ու բիզնեսմեն պուզատի ձյաձկեքին իրանց կանանց ու յարերին, որ իմ կորցրած փայը տեսնեմ, գիտեմ որ էլ չեմ ունենալու, բայց իմանամ որն էր: ու դռան կողքից դիմացը աչքիս առաջ սաքսը փչում ա պուպուպու, կողքից դաշնամուրը: արա ում ես ուզում, էրկու հնչյուն էլ ականջիս չէր հասել ու արա ում ես ուզում շվեյցար էր ինչ խեռս էր թ¢իցս քաշեց ու շպռտեց: որ չքաշեր ղշին ձեռ չէի գցի, մաման քունեմ ձեռ չէի գցի, որ ձեռ չգցեի չէի էլ պիսկի: իմ փայ ջազը կլսեի ու դավայ, հիմա պատից արդեն կճոճվեի: բայց ոռը , ախ ինչ ոռ էր, հետաձգեց պլաններս: բա քաք ախպեր, որ էդ ոռը չլիներ դու էս լուս աշխարհը չէիր գա: խի՞: նայի ասեմ, ինքը բոյով, մազերը քիփ հավաքած, պոչ արած, պոչը մեջքին կախ, լույսի տակ բաց կարիշնիվի շողշողում ա, պոչի տակ բաց վիզը՝ սիրուն-բարակ, հետևից տեսնեիր վառ կարմիր շորը քիփ մարմինը ձգել էր, ու ոռիկները կլոր կլոր դուրս պրծած քայլելուց թեթև խաղ տալով էսկոմ էնկոմ էր շարժվում: ու ականջօղի փայլը ծիկ էր անում, կանչում էր կանչում ասում էր արի ձեռ տու ինքը դեմ չի ես իրա համար պատասխանատու եմ: ու որ գիտես պիտի ճոճվես պատալոկից, տեղում ջոկում ես, որ մահը քեզ վերջին ազատությունն ա տվել ջուլիա ռոբերթսին ձեռ տալու ու վստահ ձեռս տարա ոռի արանքը ու մեջերում պինդ բռնեցի, մի քանի վայրկյան տևեց, բայց կայֆը մի ամբողջ կյանքի: վայ, գոռաց ու ֆռաց՝ ջուլիա ռոբերթսը դեմս կանգնած: թե էս մեկը էրազից էր: մեկ ա , քաք ախպեր, որ ախպերս, քցենք, ինձ էլ տաներ, ու ասենք հասնեի ամերիկա մեկ ա ջուլիա ռոբերթսին մենյա վեկ նե վիդած: իսկ էս երկրում գոնե ձեռս նրա արանքները մտավ: էս երկիրը ունի համ իրա ջուլիա ռոբերթսը, համ խաղաղ օվկիանոսը՝ափին ռիվիերա ռեստ, ու երազը կատարվում ա: սերոժը բարձրացավ վաննային, պատին հենվելով ձգվեց ու պարանի մի ծերը կապեց առաստաղով անցնող կոյուղու խողովակին: ու որ պիսկեցի մոռացա, որ իմ վերջին գիշերն ա լինելու ու քեզ փորիս մեջ՝ քնեցի: ու էդպես ես դու ծնվել թե չէ ճոճվելու էի դու մեջս՝ էս աշխարհի համն ու հոտը չտեսած: բա , ինձ պիտի շնորհակալ լինես: սերոժը չոքեց, գլուխը մոտեցրեց ունիտազին՝ ես էլ քեզ եմ շնորհակալ, որ գիտեմ էս աշխարհից գնում եմ ու մեկին հետևիցս թողում: օղակը պատրաստ էր վզի վրա ձգվելուն: որ տրուբեն պոկվի ուրեմն պիտի ապրեմ բայց ոնց, ոնց պիտի ապրեմ այ քաք ախպեր, ոնց, մաման քունեմ, ոնց, փողոց դուս գամ ով պատահի էրեսիս թքող ա, ալկաշ սերոժը, ճամփեն ծռող ա, փող կուզի, հարյուր դրամ տուր տուն հասնեմ, դոշիցս բռնող թափ տվող ա, արա փողս երբ ես տալու, վալոդ ջան ախպերս ուղարկի, արա կմորթեմ լսում ես, ախպերդ ուղարկող չի , չգիտեմ որտից ուզում ես ճարի բեր, ու խաղաղ օվկիանոսը արդեն բգիցս վեր ա բարձրանում: արա բա որ էկան բռնեն, տանեն իրանց բերդերը: չէ չպտի պոկվի: քաք ախպեր, քեզ չպատմեմ էլ ում պատմեմ, ախպորս քաշվածն եմ: ես միշտ էլ խելքս հասնող չի էղել, ախպերս կարդացած, ինքը դառավ կամպյուտրշչիկ ամերիկայում ծծցնում ա, ես՝ խեռս, դասատուս ասում էր սերոժ ես ինչ չոռս ես դու սկի գող էլ չես կարող դառնալ գումարում հանում չգիտես, չես հասկանա ինչ գողանաս ու ութից սիկտիր արին: ու էդպես ես հալած ձութի վեդրոներ էի քաշ տալի ախպերս գիրք էր կրծում, ես ուռում էի ախպերս գիրք կրծում, ես լակում էի մինչև վարպետս ասեց սիկտիր ինձ ալկաշ բանվոր պետք չի: չէ, ախպերս ուրիշ էր, ընդունակ, խի՞ ես տենցը չեղա: խի՞ մերս ինձ ուրիշ ձևի բերեց: ու փոխանակ խելք սովորացներ դնում ասում էր կանտը ասում է նայում ես վերև երկնքի աստղերն են նայում ես ներքև քո բարոյական օրենքն է: ու հիմա ինքը ամերիկայում նայում ա վերև նույն երկինքն ա, ներքև էստեղ դու ես ու ես, ու դու ու ես: քանի մենթերը չեն էկել վերջին խոստովանությունը քեզ, տերտեր չունեմ քեզ ունեմ: ախպերս ուրիշ նախադասություն չսովորացրեց, այսինքն հերս սիրում էր, շատ էր գլխներիս կարդալ տալիս մենակ էս սովորեցի ու ուղեղիս մեջ դպրոցից մեխվեց՝ պարանը երկնքի աստղերից կախ: չէ քաք ախպեր, դուզն ասեմ, քաշվածը չեմ, փրգվածն եմ: էդ նախադասությունը չիմանայի կախաղանի տեղը չէի գտնի: դուռը ծեծեցին: էս հաստատ մենթերն են:

սերոժը բարձրացավ վաննային պատին հենվելով ձգվեց առաջ: դուռը ավելի ուժեղ են խփում: մարդասպան ե՞ք ման գալի: չեք գտնելու: պարանը քաշեց գլխին: դուռը սկսեցին ջարդել: սերոժը մի անգամ էլ վեր նայեց ու հետո վար, վերևում կոյուղու խողովակն էր վրան կապված պարանը, ներքևում ունիտազի մեջ փռված քաքը, ու ոտները քաշեց վաննից:

Entry filed under: պատմվածք. Tags: , .

«Սողանք» վեպը ընթերցող է գտնում ուսապարկ

1 комментарий Add your own

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար gay homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վահե Բերբերյան Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն գրաքննություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կին կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ մարտի մեկ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 5 529 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

  • Կոչ հայ ժողովրդի ճնշվածներին, շահագործվածներին, հարստահարվածներին, ընչազուրկներին, անարդարության զոհերին, տնից... fb.me/BaEy0Z3w 1 hour ago
  • Ինքնագիր 7-ում 44 հեղինակ, 440էջ: շնորհանդեսը դեկտեմբերի 5-ին, ժամը 6-ին Կալումե բարում՝ Պուշկինի 56ա: Բայց արդեն... fb.me/5302DEdNy 14 hours ago
  • Վահան Իշխանյան. Սերժ Սարգսյանը հայելին է այն հասարակության, որի մազաթելերից է ինքը հյուսվել: Սերժ-հայելուն նայում... fb.me/7Ym8MuquZ 1 day ago
  • Ինքնագիր 7-ում 44 հեղինակ, 440էջ հարցրեք գրախանութներում. Մետրո, Արտբրիջ, Բյուրոկրատ fb.me/PsKqj1eY 1 day ago
  • Finding Warmth: Re-settlers search for opportunity in Lachin Corridor vahanishkhanyan.wordpress.com/2003/06/10/fin… https://t.co/qDPpaZBX3v 1 day ago
Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: