մայրական կաթ

15.07.2010 at 00:00 Оставьте комментарий

շունիկը, շան քոթոթը, շան լակոտը կախված կնոջ ծիծիկը հո չէր ծծում, հո չէր ծծում:

եթե աղքատ եք ինչո՞ւ եք կաթիկը անտեր շներին տալիս: հարց որ առաջացավ լրագրողի գլխում բայց չտրվեց: լռություն: կինը նայում է հյուրին. մորը գյուլլին էն բոզի տղեքը, ասա ձեզ ինչ էր արել էդ անտեր շունը, լակոտները մնացին որբ, ինչ անեմ, վեց էրեխա եմ մեծացրել, վեց էրեխու ծիծ եմ տվել, ամեն մեկի իրեք տարի ծիծ եմ տվել, իրեք տարին մեկ բերել եմ ու ծիծ տվել, մեծացել են էլ ծիծ չեն ուտում, ծիծս մնացել ա անծիծ: ի՞նչ վատ ա, համ ծիծս ա դատարկում համ էլ շունիկը կշտանում ա: ինչ անեմ, ախր ես շաաատ բարի եմ ու միշտ տուժում եմ իմ բարությունից, թո մաման ասի: լրագրողը նայում է մորը: հա, էս աղջիկս շատ բարի ա: հա, բայց կուրծք տալու համար պիտի ավելի շատ սնվել, իսկ դուք տիկին հացի փող չունեք: հարց որ պիտի լրագրողը չտար, հարց որը անտակտ է ու փոխանակ ջեբից հաներ մի հինգ հազար դներ սեղանին ասեր առեք կերեք, թող լակոտները նորմալ կաթիկ ուտեն, ընկել բազար ա անում:

իրականում լրագրողը իրոք հինգ հազարանոցը դրեց սեղանին, երբ տեսավ փոքրիկ երեքամյա անիտան ոսկոր է կրծում: ոչ, անմիջապես չդրեց, հարիֆ չի: ինչո՞ւ է փոքրիկը ոսկորը կրծում, այսօր մսով ճա՞շ եք կերել: ինչ մսով ճաշ այ տղա ջան, էն թաղումը տավար մորթին, բաժնին, էրկու կտոր ոսկոր էլ որպես քյասիբ մեզի տվին: ես էլ ոսկորը գցի բուլիոն սարքի, էրեխեն չկշտացավ, ոսկորը տվի ձեռը թո կրծի: առեք, էս հինգ հազարով մի կիլո միս կառնեք մի լավ ճաշ կսարքեք: թե չէ մեկ էլ երբ թաղում լինի, որ մսի էրես տենաք: մերսի տղա ջան:

բայց դա չէր արել նրա համար, որ գիշերը խիղճը հանգիստ շան պես կռացներ սրբուկին ու քուներ: խիղճը ավելի հանգիստ կլինի, երբ ևս հինգ հազար դրամ կդնի սեղանին` էլեկտրականության վարձ, այն ժամանակ երբ գյուլնարը մոմերը կվառի:

չջնջված տողերը մեռած տողերի ողջ մնացած երկվորյակներն են: սա մի ապացույց որ ամեն տող որ չես գրում, դառնում ա գյուլլված շուն ու վիժված լակոտներ, իսկ որ գրում ես դառնում են ծիծ ուտող լակոտներ ու իրենց ախորժակով աղքատացնում առանց այն էլ աղքատ ընտանիքը:

հիմա ինչ անի, ինչ անի էս խեղճ աղջիկը, էրեխեքի համար հաց ճարի՞, թե՞ շան լակոտներին կերակրի սեփական կրծքով. լակոտ մեկ, լակոտ էրկու, լակոտ իրեք, հոպ մյուս լակոտներին թրխկացրու նրանց մասին չգրելով:

դաժան մարդ ես արա: հետս արայով չխոսաս: արա ես բա ինչ ես, խեղճ ձագուկներին դրիր ու խեղդիր: ասում է կենդանիների պաշտպանության հկ-ի նախագահը զանգելով լրագրողի սոտովիի վրա հենց այն պահին, երբ կոմպի դիմաց նստած, մտքերն է կենտրոնացնում որ ազատի կնոջը հավելյալ քոթոթներ կերակրելու տանջանքից: իհհհ, թե էս սոտվին սենց վախտ խի ես միացրած թողում, չգիտես որ քանի աչք կա վրեդդդդդ: չեն թողում մարդ նորմալ գրի թե ինչ է կատարվում մայրաքաղաքից դուրս հեռավոր ու լքված գյուղի գերեզմանոցի մերձակա տանը ուր ապրում են մայրը, աղջիկը, երեք տարեկան աղջիկ երեխա` մեկ, վեց տարեկան տղա երեխա` երկու, ինը տարեկան տղա երեխա և նրա զույգը` աղջիկ երեխա` չորս, տասներկու տարեկան տղա երեխա` հինգ և արդեն տասնհինգ տարեկան աղջիկ երեխան` վեց: հես ա էն անասունը կզանգի կասի բա շան քոթոթներին մարդու տեղ չես դնո՞ւմ արաաա:

«Բացի ընտանիքի ութ անդամներից նրանց ընտանիքի անդամ են դարձել մորը կորցրած երեք շան քոթոթները, որոնց սիրով կուրծք է տալիս տիկին Սրբիկը»:

փառք աստծո մարդը մահկանացու է, ու մարդիկ են մեռնում նաև գանգրանիստ գյուղում: գյուղը մեծ լիներ, մեռելը շատ կլիներ, թաղողն էլ ավելի շատ ուտելիք կթողեր գերեզմանին, կնոջ ծծերը ավելի լիքը կլինեին ու կկերակրեին մատաղ սերնդին: բայց հհշ-ական թալանը խորտակեց գանգրանիստի երբեմնի ծաղկող տնտեսությունը, բնակչությունը քչացավ, մեռելը քչացավ, գյուլասարյանների ընանիքի սնունդը քչացավ:

«Գյուլնարի տունը Գանգրանիստի գերեզմանատան մոտ է, ու երբ թաղում է լինում, հուղարկավորների համար՝ սուգ, նրա ընտանիքի համար այդ օրը տոն է: Թաղման օրերին Գյուլնարը, աղջիկը՝ Սրբիկը ու վեց թոռները մսեղեն են ուտում՝ երշիկ, խաշած միս, նաև պանիր:

Հանգուցյալին թաղելուց հետո հուղարկավորները մի-մի բաժակ օղորմաթաս են խմում գերեզմանի վրա (ողորմի Աստված): Հետները բերում են նաև կերակուր, որ օղուց հետո ուտեն: Սակայն սովորաբար օղին խմում են առանց «զակուսկու» ու կերակուրը թողնում են գերեզմանի մոտ, որ բաժին է ընկնում Գյուլնարին»:

առաջին պարբերությունը տեղում գնաաաց:

«Իրանք թաղում էթում են, նոր մտնում եմ, հավաքում-բերում»,- ասում է Գյուլնարը: Մնում է նաև խմիչք, որ կամ հարևան հարբեցողն է փախցնում, կամ Գյուլնարը տանում ու փոխում է մթերքի հետ: Տանը միշտ գերեզմանից բերած օղի կա, ու երբ հազարից մեկ հյուր է գալիս, Գյուլնարը ամաչելով ասում է՝ «կներեք, կոֆե չունեմ, կարամ արաղով հյուրասիրեմ»:

մերսի, գործի վախտ չենք խմում: ինչ գործ, ձեր նման թագավոր տղերքը որ չխմեն, ոնց կարան գործ անեն: այ տենց ես արել էլի, որ էկող գնացողի խմցրել ես դրել աղջկադ քունել են: խոսք որ լրագրողը չասաց հավատարիմ մնալով իր մասնագիտական էթիկային:

բայց խմել արժի, խմենք, մնանք էս տանը իրիկունը, բա հո ժամը ութին-իննին քաղաք չենք գնալու: գործը պրծնենք խմենք մայրիկ ջան: ապրես տղա ջան: բայց զակուսկին հետներս կբերենք, թե գերեզմանինը մնացել ա, թո մնա էրեխեքը ուտեն:

խի չես նկարում թե ոնց ա լակոտներին ծիծ տալիս: չէ, նախագծի մեջ կենդանիները չեն մտնում: լուսանկարիչը աչք լինելու տեղը տերտեր ա դառել: այ քեզի պատմություն: քիչ ա մնում լրագրողը մի ապարատ էլ ուսին գցի ու լուսանկարն էլ ինքը անի, ինքը իրա գլխի տերը, էլ լուսանկարչի հետ բազար չի անի` գյուղապետի տանը մնա՞լ թե՞ աղքատ ընտանիքի:

չնկարված լուսանկարը սպանություն է, այն սպանում է հասարակության զգոնությունը:
«Երևանից հարյուր կիլոմետր հյուսիս գտնվող Գանգրանիստ գյուղը երեք հազար բնակչություն ունի: Խորհրդային տարիներին եղել է քաղաքատիպ ավան՝ երկու գործարաններով ու մոտ ութ հազար բնակչությամբ: Հիմա գործարանները չեն գործում, ու բանվորների համար կառուցված եռահարկ շենքերը հիշեցնում են, որ այստեղ եղել է արդյունաբերական կենտրոն: Այսուհանդերձ, գյուղացիները կարողանում են հողագործությամբ ու անասնապահությամբ ապրել:

Սակայն գյուղում քիչ չեն ծայրաստիճան աղքատները, մանավանդ այն ընտանիքները, որոնք առանց տղամարդ են մնացել»:

էէէէ, բալամ, էս էրեխեքի հերը աղջկաս տունը քանդեց, էէէ, բալամ: խի՞ մայրիկ, էս էրեխեքը սաղ մի մարդո՞ւց են: ես տենց բան ասի՞, աղջկաս մարդը պատերազմում զոյվավ, մեծ աղջիկն ա մարդուց, մյուսը էս գեղացի մի տղուց ա, իսկ հաջորդ չորսը…..

հիմա հո չեմ էկել աղջկադ պցի պատմությունը լսելու, հասկացանք, որ գրենք աղջիկդ ում պատահի տվել ա, դոնորները փող չեն տա որ քո աղքատությունը վերացնեն, կբերեն հղիության կանխարգելիչ միջոցներ ու դավաաայ: առանց էն էլ փոքր ածու ենք, հերիք չի, էլ էրեխա չի ծնվի: խոսքեր որ պիտի ասվեին բայց չասվեցին ու պահվեցին մետաֆիզկիական խնդիր լուծելու համար, ինչո՞ւ գրել ճշմարտությունը, եթե այն չկա` հարցի շրջանակներում:

…..էս գեղացի մի ուրիշ տղից: էդ որ ասում եմ էրեխեքի հերը, էս չորսի հորը ի նկատի ունեմ:

Բայց լրագրողի մասնագիտական խիղճը թույլ չտվեց ճշմարտությունը թաքցնել.

«….Սրբուկի վերջին չորս երեխաներին` Անիտային, Զորոյին, Բենիտային ու Մանգոյին ունեցել է համագյուղացի մեկ այլ տղայից, որը կին ու չորս երեխա ունի: Մոտ տասը տարի նրա հետ սիրային կապ է ունեցել: Մինչ նրանից երեխա ունենալը հղիությունը չորս անգամ արհեստական ընդհատել է: Բայց հետո որոշել է էլ աբորտ չանի, համ յոբռը փող չէր տալիս (15 հազար դրամ է աբորտը), համ իր խիղճն է տանջել. «Զգացել եմ, որ մնացել եմ, հետո զգացել եմ, որ խաղում ա, մեղքացել եմ հանեմ,- ասում է 35- ամյա Սրբուկը,- վերջի անգամ որ բժիշկը հանեց, ոտքը ցույց տվավ, ու երթվա, որ երբեք մարդասպանություն չեմ անի, էդ մեղքն էլ զգացի ինչ բան է»:

չգրված տողեր. «աբորտ արված բալիկների թաղմանը օղորմաթաս չեն խմում ու ուտելիք չեն թողնում գերեզմանում, նրանց չեն էլ թաղում կարծես աստծո պատիժն է նրանց բաժին ընկնում և ոչ հայրենի հողը»:

ճիշտ, շան լակոտին կուրծք տալու տեղը էն էրեխեքին կմեծացնեիր, աստված ողորմած ա. ասինք, որ ազգի դեմոգրաֆիան փոխվում ա ազգը շատանում ա թաղումն էլ հետն ա շատանում ու գյուլասարյանների ընտանիքի ապրուստի հարցը գրեթե կլուծվեր:

Էն ի՞նչ էիր գրել, յոբը՞ռ: սոտվին անջատած է, բայց հո սքայփը կա ու մեկ է քեզ կստիպեն դիպուկ բառը փոխարինես ավելի մեղմ բառով: Serob barev. Barev. Lsi, ed antakt bar@ khi es grel; դե քունիք թողիք, հանեք էլի, առանց ինձ ասելու էլ կարաք հանեք: սոտվին միանում է ու զանգ գնում դեպի խմբագրություն` լսում եմ պարոն. դե արի նորմալ խմբագրի անուն գտի որ չջոկեն խոսքը ում մասին ա: հա, լավ պարոն սլովակյան: արա հո դու հայոց լեզվի թշնամին չե՞ս, յոբռս ո՞րն է: ի՞նչ գրեմ տեղը, փոխեք սիրեկան. «համ սիրեկանը փող չէր տալիս (15 հազար դրամ է)»:

այսպես մարդու ստեղծագործական ազատությունը զոհ է գնում հասարակական ուստանովկեքին, իսկ արդյունքում սրբուկը շարունակում է շներին կերակրել սեփական մայրական կաթով:

ես էլ եմ կաթիկ ուզում: ու լրագրող սերոբ դուզգունյանը այնքան ընկավ որ ուզեց մասնակցել սրբուկի խրախճանքին: բայց դեռ բարձրաձայն չասեց: հես ա իրկունը գա, խմենք օղորմաթասերը ու կքունեմ սրբուկին:

ու լրագրողը մտավ թրաֆիկինգի ոլորտ: թրաֆիկինգ չի բա ինչ ա, գնաս, հարցազրույց վերցնես, օգտվես կնոջ անօգնական վիճակից ու սեռական կարիքներդ բավարարես:
բայց չէ, դեռ բարոյականությունը նրան հետ է պահում. չէ, շանը ծիծ տվածին չի լինի քունել, տենց դուրս կգա որ շնանում ես: գոնե մի քիչ ուշ գայինք ծիծ տալը չտենայինք:

շունը խոչընդոտ, սահման է գծում ցանկասիրության ազատության դիմաց: տաբուավորված հասարակություն: ազատագրական պայքարը հաջողություն չի ունենում լրագրողների տատանվող ու ոչ վճռական լինելու պատճառով:

նախկին լրագրող վահան իշխանյանը ազատագրական խնդիր է լուծում, զրկելով լրագրողին բարոյական արգելքներից ու ստիպում շնանալ` լինել մեկի հետ ով մայր է շներին: չնայած սրբուհին այնքան սիրուն է, ասված մի բան առել, մի ուրիշ բան տվել է, այնքան սիրուն, գեղեցկուհի, որ առանց իշխանյանի ազատագրական ջանքերի էլ լրագրողի աչքին չի երևում շնախնամությունը ու պատկերացնում է սրբուկին ռակմ քունելիս:

իսկ կնո՞ջը, ո՞վ պիտի ազատագրի կնոջը, որի վրա ով հասնի կլիր է կանգնացնում: չէ՞ որ լրագրողի ազատությունը անցնում է կնոջ ազատության սահմանը: հարցեր, որ նախկին լրագրող վահան իշխանյանը բաց է թողնում իր պատրիարխալ դիսկուրսի պատճառով:
լավ, ինչ տարբերություն, ասենք մի քիչ ուշ էի եկել ու չէի տեսել, որ շանը ծիծ ա տալիս: ինքը նորմալ, տեղը-տեղին, սիրուն, տունն էլ մաքուր փայլում ա: մաքրասեր աղքատություն:

Իհարկե մեռելի միս կերած սրբուկը հարիֆներից չի, որ առանց վարձավճարի իր մարմինը շնորհի լրագրողին:

Վահան իշխանյանը մտածում է. գնա լրագրողը հասնի գյուղ, մտնի տուն ուր մեռելի թողած ուտելիքն են ուտում ու ոչ մի մեռելի մասին չգրի՞, ապուշություն կլինի. Գերեզմանից դուրս է գալիս Սրբուկի զոհված ամուսինը: չէ, դրա մասին կլինի հաջորդ լրգրողի այցի մասին պատմող պատմվածքում: հիմա ռեալիստական:

Սրբուկը ծանոթացավ իր չորս զավակների հորը գերեզմանոցում նրա այլցելություններից մեկի ժամանակ: Գյուղի դպրոցի պատմության ուսուցիչ, Հայաստանի գրողների միության անդամ Մեսրոպ Շնորհալին գերեզման էր գալիս իր երազանքը իրականություն դարնձելու, իր մահացած անհասանելի սիրո հետ սեռական կապ հաստատելու համար: Նա մանկուց անփոխադարձ սիրով սիրել ու երազել էր Ամալիկին: Այդ սերը արթնացավ դեռ դպրոցական նստարանից, ութերորդ դասարանում երբ դասարանի գերազանցիկ ու գեղեցկուհի Ամալիկի ծունկը դիպավ իր ծնկին: Հետագայում նա կգրի. «Փափուկ-փափուկ էր, անսահման ջերմ ու անպաշտպան: Այնքան փխրուն և այնքան քնքուշ, որ ասես ուր որ է անէանալու է»: Սակայն Մեսրոպը մինչ առաջարկություն կաներ Ամալիկին, նա ընդունվեց Մոսկվայի համալսարան, այնտեղ պաշտպանեց թեկնածուական թեզ, Իսկ Մեսրոպը, թեև ամուսնացավ, սակայն օր չկար որ չերազեր Ամալիկի մարմինը: Այդ երազա՞նքն էր պատճառը, թե՞ պատահակնություն էր, որ 30 տարին չլրացած Ամալիկը Մոսկվայում մահացավ ավտովթարից:

Երբ Մեսրոպը գնում է վերջին հրաժեշտը տալու Ամալիկին, ապշում է աղջկա տեսքից, կարծես մահը նրան ավելի էր գեղեցկացրել: «Ես տիրանալու եմ նրան». հրճվանքով որոշեց Մեսրոպը: Թաղման հաջորդ օրը գիշերով Շնոհալին գերեզմանից փորում- հանում է կնոջ թարմ դիակը ու տանում տան իր առանձասենյակը հարազատներին ասելով թե ստեղծագործում է ու պատվիրելով, որ իրեն հանկարծ չանհանգստացնեն: Նրա երազանքը կատարվում է, որը նա նկարագրել է իր «Մահը չի կանգնեցնի սերը» վիպակում. «Ամալիկի մաշկը փափուկ էր, ոտքերը մինդալ: Վերնաշապիկը հանելով, հայտնաբերեցի մանրազնին սափրած անութները: Նա կրում էր կրեպդեշինե սպիտակեղեն` շատ ավելի լավ որակի քան կոստյումը: Հագուստը անպայման նրա հավաքածուից էր ու ես եզրակացրեցի` նա սեփական արժանապատվության զգացում ունի ու անկեղծ կանացի ամաչկոտություն: Ես նրան մոտեցա անհամբերությամբ ինչպես նորապսակ ամուսինը: Ես նրան տարա դեպի իմ մահճակալը:

Դողացող ձեռքերով հանեցի նրա կրծկալը, տրուսիկը: Ես տնքում էի անհամբերությունից», ապա նկարագրում դիակի հետ կենակցելու տեսարանը.«Տարաշխարհիկ դողէրոցքով, երեկոյան քրտնաշաղախ ցողը վրաս, ընկղմվեցի անկողնում: Կոհակվող կրծքիս մեջ առա կուսական մարմինը, ձեռքերս կարոտով շոշափում էին ստինքները, մեջքը, ազդրերը… հետույքի պինդ մսագնդերի վրա կանգ առա: Նարինջ գնդերը պայթելու աստիճան պիրկ էին ու լարված: Կոկոն պտուկները սեղմվել էին կրծքիս: Շուրթերն առել էի բերանիս մեջ: Գլուխս պտտվում էր գերագույն վայելքից: Հանկարծ ընդոստ կատաղի ցայտք… Ընդերքում դուրալի խուտուտ եմ զգում: Ես էի` նա, ներսն ու դուրսը, երկիրն ու երկինքը, որ միախառնվել, սեղմվել ու ներդաշնակ մի կետ էր: Դա աշխարհի ամենաթանձր կետն էր: Ես և նա վերանում էինք: Այնտեղ և սկիզբն էր և ավարտը: Ծանր ֆսֆսոցով ու կտրտվող ցնցումներով քամվում էի: Ճերմակ անկողինը հանդարտ լուծվում էր խավարի ու կիսամութի մեջ: Մեկ էլ քրտինքը սառը պատանք կապեց մարմնիս: Որտե՞ղ էի, մահվան ծողցում: Մահվան դուռն էի գնում»: Այդպես Ամալիկին նա պահում է իր սենյակում երեք օր. «Ես Ամալիկի հետ փակվեցի սենյակում, ու արգելեցի ինձ անհանգստացնել: Հարսանիք առանց երաժշտության ու ծաղիկների: Այդ ընթացքում երկու անգամ դուռը ծեծեցին: Տրոփող սրտով, շունչս պահած ես սենյակիս մութ մուտքի մոտ քարացած սպասում էի պատրաստ լինելով ամեն ինչի, որ պաշտպանեմ իմ գանձը»: Բայց, ավաղ, հոտը սկսում էր տարածվել ու դժվար կլիներ այս անարդար աշխարհում պաշտպանել Ամալիկին աշխարհի հիմար օրենքներից ու պետք էր վերադարձնել նրան իր հավերժ բնակարանը:

Ամալիկին հետ թաղելուց անմիջապես հետո, Շնոհալին շրջվում է ու ցնցվում` դիմացը կանգնած էր Սրբուկը: Սակայն Շնորհալին կարիք չուներ վախենալու, Սրբուկը լսում է նրա պատմությունը ու աչքերի արցունքները սրբելով խնդրում պատմել այլ պատմություններ ևս: Իսկ երբ Սրբուկը կարդում է Շնորհալու պատմվածքները, որոշում է որ այդ տաղանդավոր մարդուց պետք է երեխաներ ունենա:

Ընկճախտ լրագրությունը թողած ու դեռ թոշակի չանցած Վահան Իշխանյանի մոտ:

Նեկրոֆիլիայի թեման վաբշե մոռացվել ա: Բայց մյուս կողմից էլ լրագրողի կլիրը կանգնել է ու Վահան Իշխանյանին չի թոնղում զարգացնի նեկրոֆիլիայի թեման:

նա արագ, շատ արագ գնում է գյուղապետարան, գյուղապետ` մեղք են, ինչ ասեմ, մեղք են, մի բան արեք, գրեք թող էդ ընտանիքին մի քիչ օգնություն հատկացնեն:

«Գոնե էլեկտրականության վարձի փողը փակեն, էդ մարդիկ օրերով մթի մեջ են նստած,-ասում է գյուղապետը»:

լուսանկարիչը մնում է գյուղապետի երկհարկանի տանը` ջագուզիում կպառկի, բայց որ մտքափոխ լինի կարա գա` սրբուկի ավագ աղջիկը գուցե դեմ չլինի: իսկ լրագրողը` կույսին թողած սրբուկի վրա. խանութ` կես կիլո պանիր, պրյանիկ, կոկա-կոլա ու արագ վերադարձ գերեզմանատուն: վահան իշխանյանն էլ իր հերթին արևը արագ մայր է մտցնում, մթնեցնում աշխարհը, իսկ մոմերը վառում է արդեն գյուլնարը: լավ, օգնող հեչ չունե՞ք, ազգական բարեկամ:

«Գյուլնարի մյուս աղջկին ու տղան Ռուսաստանում են, երես են թեքել իրենցից. «Իրանց մորն էլ չեն ընդունում, որ էս էրեխեքի դեմ չեմ, ասում են՝ էրեխեքը բիճ են,- ասում է Գյուլնարը,- չեն մտածում՝ իրանց ծնողն եմ, մի չուլքի առնենք հագցնենք: Իրանց վրա իմ ամագը լցրին ջուրը»:
իսկ սրբուկը ոնց ա էս գեղում սենց սիրուն կին ծնվել, մի քիչ գիրացել ա, լավ էլ ուտում են ուրեմն, բայց հո չես գրի` «թեև նրանք ուտելու բան չունեն, բայց սրբուհին գեր է»: մեծ աղջիկը` ֆրանսուհին ավելի սիրուն ա: տաներ անչափահասին, իրա մայկա տրուսիկով իրա ձեռով լողացներ, պուցն ու ոռը իրա ձեռով լվանար ու կուսաթաղանթը պատռեր: չէ, դրա ժամանակը չկա, կարա ղալմաղալ լինի, կարա տաք ջուր չլինի, իսկ սառով չի լվացվի, կարա՞ր տաներ գյուղապետի տուն ջագուզի մտցներ: լավ, թարգի: իսկ սրբուկին օղու բաժակի ուղեկցությամբ սահուն կքունի:

երկու մոմ է վառել գյուլնարը` մեկը սեղանին դրել, մյուսը գարդերոբին: երեխաները քնած են, գյուլնարն էլ դիվանին ննջում է արդեն: լրագրողը նստում է սրբուկի կողքը լցնում կիսատ շշից օղորմաթասերը` էհհ, ինչ ասեմ, ձեր ընտանիքին երջանկություն լինի ու առողջություն: երկրորդ բաժակից հետո նրա ձեռքը սրբուկի բդին:

«Ընտանիքը մեկուսացած է ապրում, ոչ ոք նրանց հետ մտերմություն չի անում ու չի օգնում, քանի որ երեխաները ապօրինի են ծնվել»:

սրբուկը ձեռը հեռացրեց, իսկ լրագրողը անմիջապես նրա ականջին ասաց` ես քո երեխաների հայրը կլինեմ: էէէէ, ոնց ես լինելու սկի էլեկտրականության փողը չենք կարում փակենք:
հաջորդ օրը գյուլնարը մուծեց էլեկտրականության վարձը:

«Նրանց ընտանիքը ոչ մի հարազատ չունի բացի երեք շունիկներից: Սրբուկը իր յոթերորդ ամենակրտսեր զավակին ունեցել է մի երիտասարդից, որը լրագրող է ներկայացել և խոստանալով, թե կամուսնանա, մտել նրա անկողինը»:

ցավոք օղորմաթասին կարագ, ձեթ, օճառ չեն բերում, իսկ ոռը առանց դյուրամուտ դարձնելու չարչարանք կպատճառեր: համ էլ կինը ընդդիմացավ` էս դու ինձ չես սիրո՞ւմ, թե չէ կարագ չէ, բայց հեռու մի տեղից օճառի կտոր կճարվեր: լրագրողի կլի՞րն էր բարակ, թե՞ վեց էրեխա բերած ու իրեք աբորտ արած պուցը լեն կգար, որ նա հետանցքն էր երազում:

բայց մեկ է, թեև պուց, բայց լրագրողը երբ երկու տարի անց կարդաց աղքատությունը հաղթահարելու դրամաշնորհային ծրագրի շրջանակում հրապարակված թազա ակնարկը, քմծիծաղ տվեց` ինչ-ինչ գանդոն նա միշտ մոտը պահում է:

հարիֆ, բազմափորձ ու աստվածավախ կինը, ճիշտ է, դժբախտացել է, բայց ծանր կյանքը նրան չափազանց խնայող է դարձրել, նա ոչ մի ավելորդ իր չի նետում: այդպես նաև խնայել էր պրեզրվատիվն ու պարունակությունը: իր կյանքը չստացվեց, գոնե տաղանդավոր երեխաներ ունենա, ինչպես վերջին չորսն էր ունեցել մեկից, ով գյուղի ուուցիչն է և շրջանում հարգված գրող, որի մասին պատմող հատվածը վահան իշխանյանը իր «մայրական կաթ» պատմվածքում անփութորեն բաց է թողել: ու սրբուկը պրեզերվատիվի պարունակությունը լցրել էր պուցը, ակնկալելով լրագրողի խելքով որդի ունենալ, իսկ պրեզերվատիվը եռացրել, չորացրել ու խնամքով պահել հաջորդ ակտի համար:

ծնվող երեխան կծնվի հաղթահարելով իշխանության բարձրացրած բոլոր պատնեշները:
«էհ, էլի քունելու մասին ես գրել»,- ասաց վիոլետը, երբ կարդաց վահանի «մայրական կաթ» պատմվածքը»:

«ոոոչ քունելու մասին չի, քունելը միջոց է ներկայացնելու համար, թե ինչպես են լրագրողները շահագործում մարդկանց աղքատությունը»,- ջղային պատասխանեց վահան իշխանյանը:

Entry filed under: պատմվածք. Tags: .

Ոսկե ծիրանը ծառայեցվում է թուրքերի ու վրացիների շահերին Ոսկե Ծիրան. հայտնագործություններ ու հիացմունքներ

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար gay homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վահե Բերբերյան Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն գրաքննություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կին կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ մարտի մեկ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 5 529 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

  • Կոչ հայ ժողովրդի ճնշվածներին, շահագործվածներին, հարստահարվածներին, ընչազուրկներին, անարդարության զոհերին, տնից... fb.me/BaEy0Z3w 1 hour ago
  • Ինքնագիր 7-ում 44 հեղինակ, 440էջ: շնորհանդեսը դեկտեմբերի 5-ին, ժամը 6-ին Կալումե բարում՝ Պուշկինի 56ա: Բայց արդեն... fb.me/5302DEdNy 14 hours ago
  • Վահան Իշխանյան. Սերժ Սարգսյանը հայելին է այն հասարակության, որի մազաթելերից է ինքը հյուսվել: Սերժ-հայելուն նայում... fb.me/7Ym8MuquZ 1 day ago
  • Ինքնագիր 7-ում 44 հեղինակ, 440էջ հարցրեք գրախանութներում. Մետրո, Արտբրիջ, Բյուրոկրատ fb.me/PsKqj1eY 1 day ago
  • Finding Warmth: Re-settlers search for opportunity in Lachin Corridor vahanishkhanyan.wordpress.com/2003/06/10/fin… https://t.co/qDPpaZBX3v 1 day ago
Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: