Փրկիչն ու վայրենին

02.08.2011 at 07:56 Оставьте комментарий

Հենց հայտնվեցի ֆեյսբուքյան 3Ա խմբում (Առցանց Ազատականների Ալյանս), ընկա մի բանավեճի մեջ, որն այլևս գոյություն չունի: Խմբի ադմինիստրատոր Կարապետ Ռուբինյանը ջնջեց բանավեճը հետևյալ պատճառով.

Ես ստիպված ջնջեցի մի ամբողջ բանավեճ, որովհետեւ Վահան Իշխանյանն ու Արմեն Զատիկյանը անցաել էին անձնական վիրավորանքների: Սա անթույլատրելի է, պարոնայք: Քաղաքավարության ու զսպվածության կոչ եմ անում բոլորիդ:

Բայց բանավեճի` ինձ համար հետաքրքիր հատվածները չկորան, պատճենել գցել էի word-ի մեջ: Խի՞: Որտև բանավեճը մենակ տուրուդմբոց չի, երևում է հայկական իրարամերժ երկու հայացքների հակամարտություն. մի կողմից Հայաստանում մնացած-չգաղթածի (դերակատար` vahan ishkhanyan, թեև գիտեմ, որ չեմ ներկայացնում երկիրը, բազմաթիվ հայաստանցիներ հետս համաձայն չեն լինի), մյուս կողմից` Հայաստանից հեռացածների այն խումբը, ովքեր այնքան էլ չեն հարգում էն երկիրը (կամ երկրի բնակչությանը), որտեղից դուրս են եկել, բայց միաժամանակ մնում են հայկական միջավայրում և  հասարակական գործունեությամբ զբաղվում(Armen Zatikyan):

Միայն չհասցրեցի պահել վերջին երեք գրառումերը, երկուսը վերականգնել եմ հիշողությամբ ու բանավեճի մեկ ուրիշ մասնակցի մեջբերումից: Իսկ վերջինը` Արմեն Զատիկյանի գրածը, որ բանավեճը ջնջելու առիթ դարձավ, չեմ կարող վերականգնել, քանի որ չգիտեմ` ինչ է գրել: Գուցե բլոգիս մեկնաբանություններում նա իր էդ «անձնական վիրավորանքը» կրկնի:

Ծանոթագրություն. 3Ա խումբը ստեղծել են ՀՀՇ-ից հեռացած Կարապետ Ռուբինյանը և Ալեքսանդր Արզումանյանը, խումբը փակ է, և գրառումներին ծանոթանալու համար  պետք է անդամագրվել: Արմեն Զատիկյանը հասարակական գործիչ է, 90-ականներին եղել է ԱՄՆ-ի ԱԻՄ-ի մասնաճյուղի նախագահ, այժմ հայ-ամերիկյան սփյուռք կազմակերպության հիմնադիր (one of the founders of The Armenian American, տեղեկությունները քաղել եմ ինտերնետից): Համլետ Հակոբյանը անծանոթ է, ենթադրում եմ, որ բնակվում է Հայաստանում:

բանավեճ

Արմեն Զատիկյան. ամբողջ խնդիրը նրանումն է, որ Հայաստանը ինչպես որ կար, այնպես էլ մնացել է գերված երկիր ռուսական, շովինիստական կայսրության կողմից, բնականաբար, վաղ, թե ուշ հայրենաբնակ հայության ազատագրության պայքարին պետք է զորավիգ կանգներ հիմնականում արևմտյան կիսագնդում ապրող սփյուռքահայությունը, հատկապես ժողովրդավարական արժեքներով կրթված ու մծացած նոր սերունդը: Եվ այս հանգամանքն է, որ սարսափահար է անում Մոսկվային ու իր ֆորպոստի տեղական մանկլավիկներին: Այդ պատճառով էլ միասին, «ջանադրաբար» լծվել են այս գործին:

Վահան Իշխանյան. Պարոն Զատիկյան, ձեր գործն է արևմտյան ափերում բարեկեցիկ ապրելու ընտրությունը, բայց ձեր ինշուրենսները երբ ներկայացնում եք որպես հայրենանվեր ու հայաստանափրկիչ գործ հակադրելով այն նրանց ովքեր անինշուրենս մնացել են Հայաստանում ու «ժողովրդավրականարժեքներով» չեն կրթվել ու չեն կարողանում «փրկել» Հայաստանը, անարդար է: Դուրս է գալիս և փրկելու առաքելությունն է ձերը և բարեկեցիկ ու ապահով կյանքը, իսկ հայաստանցիներին, ում շնորհիվ գոյություն ունի այս երկիրը, թողնում եք և զրկանքները և երկիրը պահելու անկարողությունը: Այսպիսով հայաստանիցներին ուղղակի խոտանք եք դարձնում, ու կոչ անում` էկեք արևմուտք նորմալ մարդ դարձեք: Հիմա գաղութատիրության մասին. Հայաստանը Ռուսաստաանի ազդեցությունից դուրս չի գալիս միայն հենց այդ «ժողովրդավարական արժեքներ» բուծող արևմուտքի դաշնակից Թուրքիայի պատճառով: Մեր աչքի առաջ եղավ, թե ինչ զիջումների գնով, քծանքով ու ստորաքարշությամբ ՀՀ նախագահը Թուրքիայի հետ բանակցությունների գնաց սահմանը բացելու համար, որի շնորհիվ Հայաստանի կախվածությունը կնվազեր Ռուսաստանից: Նույնիսկ հարցի տակ դրեց ցեղասպանության խնդիրը իր պատմական հարցերի հանձնաժողովով, բայց ապարդյուն: Թուրքիան պատասխանեց` ոչ, մենք ձեր առաջ դռներ չենք բացի, մինչև մի անգամ էլ ցեղասպանության չեթնարկվեք մեր եղբայրների կողմից(այսինքն, պահանջեց Ղարաբաղը տալ): Թուրքիան ցույց տվեց որ ինչքան զիջես այնքան ավելի շատ զիջում է պահանջելու, որի վերջը երբեք չի երևա: Սա արդեն 20-րդ դարի սկիզբը չի, որի մասին միայն իրարամերժ գրքերից ենք իմանում, մեր աչքի առաջ տեսնում ենք, որ Թուրքիան Հայաստանը օրենքից դուրս է համարում` բանտախցի բանալին գրպանը, չի ուզում թույլ տալ որ այս երկիրը որպես գործոն գոյություն ունենա: Եթե որևէ մեկը անհանգստանում է, թե «Հայաստանը ինչպես որ կար, այնպես էլ մնացել է գերված երկիր ռուսական, շովինիստական կայսրության կողմից», ապա ոչ թե հայաստանցիներին դաս տալով պիտի զբաղվի ու գրգռի Ռուսաստանի դեմ, այլ մտածի ինչպես անել, որ Թուրքիան հաշվի նստի Հայաստանի հետ: Իսկ հաշվի կնստի միայն այն դեպքում, եթե երկիրը տնտեսապես հզորանա: Այս իրավիճակում, վստահ եմ, եթե ռուսական բանակը սահմանին չլիներ, թուրքական օդանավերը պտույտներ էին գործելու Երևանի երկնքում ու Հայաստանից կորզեին այն ինչ իրենց մտքով կանցներ: Բազմաթիվ հայաստանցիներ շատ լավ էլ հասկանում են, որ Հայաստանի զարգացման խոչընդոտը Ռուսատանից կախվածությունը չի, և ԱՄն-Ռուսաստան հակամարտության մեջ ձեր տողերը ակամա ծառայում են ԱՄն-ի ու նաև Թուրքիայի քաղաքական շահերին: Եթե «արևմտյան կիսագնդում ապրող սփյուռքահայությունը, հատկապես ժողովրդավարական արժեքներով կրթված ու մեծացած նոր սերունդը» ուզում է «զորավիգ» կանգնել Հայաաստանին, ապա դա ոչ թե ԱՄՆ–ից Ռուսատանի դեմ պայքարելն է, այլ այստեղ գալը, անինշուրենս ապրելը ու պայքարելը Հայաստանի ժողովրդավարացման ու տնտեսական զարգացման համար: Դրանից հետո Թուրքիան հաշվի կնստի Հայստանի հետ, սահմանը կբացվի և Հայաստանի կախվածությունը Ռուսաստանից կքչանա:

Համլետ Հակոբյան. Վահան, իչքանով տեղյակ եմ Հայաստանը Թուիրքիայի միակ սահմանակից պետությունը չի ու Ռուսական զորքերը նրանց բոլորի սահմանները չեն հսկում /այստեղ շեշտենք` նրանց իսկ տնտեսական ծախսերով: Նման իրավիճակում բացառապես Հայկաստանն է/ , դա իր հերթին չիխանգարում, որ Թուրքիայի ինքնաթիռները չթրչեն նրանց մայրաքաղաքների վրայով, չնայած նրան , որ համարյա բոլորի հետ էլ Թուրքիան խնդիրներ ունի և ոչ պակաս քան Հայաստանի հետ: Հայսատանի հետ ինպե՞ս կարող են որպես լուրջ պետության հետ հաշվի նստել, երբ Հայաստանի կողմից վարած արտաքին քաղաքականությունը թելադրվում է երորդ երկրի կողմից:____ Իսկ թե ինչու Սփյուռքը չի գալիս ու ,,լֆիկներին,, զորավիգ կանգնում իրենց ,,տնտեսական առաջնթացում,, , կայսրությանը հլու հնազանդ ուժերին չի օգնում ,,ժողովրդավարության,, հաստատմեն գործում` հարգելի Զատիկյանը պրն. Ռուբինյանին խոստացել է ավելի մանրամասն տեղեկություններ հաղորդել: Կարծում եմ բոլորս էլ կտեղեկանանք: Շատ լավ կլիներ եթե այդ զրույցը կատարվեր սկայպով, մասնակցեին նաև ուրշները, , ձայնագրվեր և տեղադրվեր գոնե խմբում: Հարգելի Կարապետ Ռուբինյան և Արմեն Զատիկյան, սա որպես առաջարկ խնդրում եմ քննարկեք կամ առաջարկեք այլ տարբերակներ:

Վահան Իշխանյան. Համլետ, կուզեի տեսնել հինավոր առարկություն, և ոչ թե մերկապարանոց հայտարարություններ: Այսպես 1-ին. աշխարհի բազմաթիվ պետություններ պրոբելմներ ունեն հարևանների հետ, բայց մի երկիր սահմանը փակ է պահում մյուսի հետ, երբ ուզում է ծնկի բերել կամ ոչնչացնել այդ մյուսին: Նաև, Թուրքիան իր հարևաններից մինչև վերջ բնաջնջել է միայն հայերին(հունական կոտորածները այն չափի չեն եղել որ մի ամբողջ երկիր վերանա) ոչ միայն չի պատժվել, այլև ժխտում է ցեղասպանությունը դրանով ցույց տալիս որ էլի պատրաստ է ոչնչացնել: ԵՎ հիմա էլ չի հանդուրժում, որ արևելյան Հայաստան է մնացել ու դեռ իրենից ուզում է ինչ որ բան ներկայացնել: 93թ. Թուրքիան Հայաստան չներխուժեց հիմնականում այն պատճառով, որ ռուսական զորքերն էին հսկում սահմանը: 2-րդ, անհիմն հայտարարություն է, թե «Հայաստանի կողմից վարած արտաքին քաղաքականությունը թելադրվում է երրորդ երկրի կողմից», բնականաբար, երրորդ երկիր ասելով նկատի ունես Ռուսաստանը: Իրականում Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը հնարավորինս անկախ է: Մի քանի ակնհայտ փաստեր. այս քայլերը Հայաստանը արել է Ռուսաստանի ցանկությունը հաշվի չառնելով ու հակառակվելով նրան. զորք է ուղարկել Աֆղանստան և Իրաք աջակցելու ՆԱՏՕ-ին, այլ խնդիրներում նույնպես Հայաստանը համագործակցում է ՆԱՏՕ-ի հետ, վրաց-ռուսական պատերազմից անմիջապես հետո հետո նախագահը մեդալ է տալիս Սահակաշվիլիին ու առաջացնում Պուտինի դժգոհությունը: Կարելի է էլի օրինակներ բերել, բայց դա արդեն կլինի աշխատություն:

Համլետ Հակոբյան. Վահան ջան, իսկ Նժդեհին կարմիր բանակայինները ինչո՞վ օգնեցին Զանգեզուրը չհանձնելու գործում: Արևմտյան Հայաստանը , Նախիջևանն ու Արցախը ո՞վ հանձնեց թուրքերին:___ Մանրանասմերի այդքան ել լավ չեմ տիրապետում բայց գիտեմ, որ Թուրքիան իրագլխու լիազորություն չի ունենա ուրշի վրա հարձակվել, այնել այն ժամանակ երբ ձգտում է ժողովրդավարանալ ու հաստատվել եվրոպական ընտանիքում: Իսկ Հայաստանի քաղաքական անկախության շուրջ Ձեր պատկերացումներին գնահատական չեմ տալիս…

Վահան Իշխանյան. Համլետ, 20-ական թվերի և հիմիկվա տարբերության մասին խոսքը մեծ հոդվածի կվերածվի, որի տեղը չի սա: Յուրաքանչյուր պատմական իրադարձություն կապված որոշակի երկրի հետ իր պատճառներն ունի և վերլուծությունները տարբեր եզրակացությունների կարող են հանգեցնել: Այլապես, ձեր մոտեցումը կարող է հանգեցնել նման զավեշտի` Իրանի հետ չի կարելի դաշնակցել, քանի որ 17-րդ դարում Շահ Աբասը հայերին տեղահանել է :)

Համլետ հակոբյան. Թուրքայի կողմից Հայաստանը ջնջելու թեզը փեռնտու է մեզ ահուսարսափի մեջ պահողներին: Ասածս թուրքմետություն չնկալվի /մեր ընտանիքը ապրելով թուրքական միջավայրում` անարգանք է համարվել տանը թուրքերոն խոսալը, ի տարբերություն ռւսասեր քաղքենիների/, բայց Հայաստանի երկրորդ հանրապետության անկախությունը ճանաչվել է ոչ թե Ոուսաստանի այլ Թուրքիայի կողմից

Կարապետ Ռուբինյան. Վահան ջան, նախ ողջունում եմ մուտքդ 3Ա: Առաջին մեկնաբանությանդ լայք տվեցի, բայց մի փոքրիկ վերապահում ունեմ «արևմուտքի դաշնակից Թուրքիայի» արտահայտության հետ կապված: Կարծում եմ Հայաստանը ապշրջափակելուն ուղղված Եվրամիության եւ ԱՄՆ անկեղծ ջանքերը բոլորիս են տեսանելի եւ այս հարցում Թուրքիան չի գործում որպես արեւմուտքի դաշնակից:

Արմեն Զատիկյան. Vahan Ishkhanyan ` Նախ ողջունում եմ Ձեր բուռն և ակտիվ մուտքը, որը տեղ-տեղ ագրեսիվ բնույթ էր կրում, սակայն դա հաճախ շատ է օգնում գործին, ես սիրում եմ այդպես: Ես մարդկանց դասեր տալու հակումներից շատ հեռու եմ եղել միշտ, պարզապես արտահայտել եմ իմ տեսակետներն ու պատկերացումները՝ կապված Հայաստանի ներկայի և ապագայի հետ, միաժամանակ ներկայացնելով ընկերներիս ուշադրությանն ու գնահատականին: Կարծում եմ, Դուք չեք առարկում, որ դրա անելու իրավունքն ունեմ և ինչ որ տեղ՝ նաև վաստակել եմ: Ասացեք խնդրեմ Դուք Հայաստանը համարում եք հայաստանցիների, թ՞ե հայերի հայրենիքը և իրավունք տալիս ե՞ք(ոմանց նման) գոնե տեսակետ հայտնելու, իսկ «ուսուցչի» տպավորություն՝ կարծում եմ Դուք ավելի շատ եք թողնում Ձեր ծավալուն, բացատրական ելույթներով: Եվս մի հարց՝ Ձեզ, ասացեք խնդրեմ կոմունիստական հասարակարգի փլուզումից հետո, Հայաստանը ինչպի՞սի հասարակարգ է ուզում կառուցել, արդյո՞ք բանդիտական ռուսաստանի կցորդը մնալով մեր գոյատևման, էլ չեմ ասում զարգացման «ինշուրանսը» մեծանու՞մ է: Եվ, վերջապես երրորդ հարցը, եթե պատասխանեք, թե ջանում ենք դառնալ ազգային ժողովրդավարական պետություն, ապա ըստ Ձեզ՝ այդ հասարակարգում դարեր ապրած Սփյուռքը անելիք, դերակատարություն կարող է՞ր ունենալ, թ՞ե ոչ, իսկ Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության հիմնադիրները, որոնք մինչև անկախանալը Սևանա լճից այն կողմ չէին գնացել, որտե՞ղ պետք է սովորած լինեին ժողովրդավարական հասարակարգ կերտելու գիտելիքները՝ ենթադրաբար, Պոպլավոկու՞մ, Կոզերյոկու՞մ, Պիտաչոկու՞մ, Թեմուրնոցու՞մ, թ՞ե Գորիկի կազինոյում…

Վահան Իշխանյան. պարոն Զատիկյան, իմ մեկնաբանությունից չէին բխում ձեր հարցերը և այստեղ հարցազրույց տալու խնդիր չեմ տեսնում, թե Հայաստանը ում հայրենիքն է և թե ինչպիսի հասարակարգ է ուզում կառուցել: Ձեր հարցերը դուրս են ձեր բարձրացրած թեմայի կոնտեքստից. դուք նախ պնդում եք թե Հայաստանի գլխավոր խնդիրը Ռուսաստանից ազատագրվելն է, և հետո այդ ազատագրման ելքը տեսնում «խելոք» սփյուռքի մեջ: Ես հենց այս գաղափարին եմ պատասխանել ու մերժել այն և իմ մենաբանության մեջ որևէ կերպ չի ժխտվում Հայաստանի կյանքին Սփյուռքի մասնակցությունը, և որևէ մեկի իրավունքի հարց չեմ քննարկում: Միայն ասել եմ, որ Հայաստանի բարեփոխումներով կամ «փրկությամբ» շահագրգիռ ու դրանց մասնակից որևէ մարդու տեղը Հայաստանն է, ինչպես, օրինակ եկել են Հայաստան Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, Ժիրայր Սեֆիլյանը, Հրանտ Մարգարյանը և Հայաստանում բնակություն հաստատած այլ բազմաթիվ սփյուռքահայեր: Կրկնեմ, այս խոսքիցս չի բխում, թե Սփյուռքի դերակատարությունը Հայաստանի կայնքում ժխտում եմ, այդ դերակատարությունը շատ բազմազան է ու հաճախ արդյունավետ: Դուք էլ, խնդրեմ, ինչքան ուզում եք Լոսից Հայաստանի փրկությամբ զբաղվեք, ես այդ իրավունքի հարցը չեմ էլ քննում: Իսկ ձեր ծաղրական վերաբերմունքը հայաստանցիների նկատմամբ, որով ուզում եք ցույց տալ թե սրճարանային աբորիգենները ոչ մի բանի ընդունակ չեն և նրանց փրկությունը կախված է դրսից եկած միսիոներներից, ուղղակի քննադատության չի դիմանում(ձեր ասածը շատ նման է 19-րդ դարի անգլիացի գաղութարարների խոսքին, թե իրենք արևելքի վայրենիներին մարդ դարձնելու առաքելություն են անում: Ձերը սա է`Հայաստանը պետք է ազատագրել Ռուսաստանից, հայաստանցիները էնքան ապուշ են, որ չեն ուզում ազատագրվել, նրանց տեղը Լոնդոնում կրթություն ստացածը կանի): Այսպես, արաբական աշխարհի շեյխերի ու նախագահների օքսֆորդներում կրթություն ստացած զավակները վերադառնալով իրենց երկրներ ոչ թե զբաղվում են երկիրը դեմոկրատացնելով, ռեֆորմներով և իշխանությունը բաժանելով, այլ իրենց հայերերի իշխանությունն են ամրացնում ու ֆինանսական եկամուտները կառավարում: նավթային արաբին ասես` Եվրոպայում չէ՞ որ սովորել ես, որ եկամուտները պիտի բաշխվեն, իշխանությունն էլ ընտրություններով պիտի ձևավորվի, գժի տեղ կդնի քեզ: Նույնն էլ Հայաստանում է և չեմ ուզում թվարկել Եվրոպայում և ԱՄՆ-ի լավագույն բուհերում կրթություն ստացած այն պաշտոնյաների անունները, ովքեր Հայաստանի համակարգի կարևոր դեմքերն են, էլ չասած հենց այն սփյուռքահայերը ովքեր Հայաստանում իշխանություն ստանալով հարստացան ու գնացին հետ ԱՄՆ: Եվ կարող եմ բազմաաթիվ երկրների օրինակներ բերել, ուր բարեփոխումները արել են տեղի ժողովուրդները: Դրսում ստացած մասնագիտական կրթությունը կարևոր է երկրի զարգացման համար, բայց էական դեր չի խաղում քաղաքական համակարգի փոփոխության մեջ(կարող է նաև ամենաբացասական դերը խաղալ, ինչպես Փաիրզում կրթություն ստացած Պոլ Պոտը ոչնչացրեց այդ հրաշալի երկրի ժողովրդի մի մասին): Համակարգի փոփոխության համար այլ գործոններ են դեր խաղում, որոնց մասին չեմ խոսի, քանի որ դա ընդգրկուն թեմա է և համ էլ, որ հանկարծ ուսուցչի տոն չվերագրեք ասածներիս: Բայց ձեր այս գրառմամբ մի քայլ առաջ եք գնացել, այլևս միակ հիմնախնդրի`Հայաստանը գերությունից փրկելու մասին չեք խոսում, այլ հիմնախնդիր բառը օգտագործում եք հոգնակի:

Արմեն Զատիկյան. Պարոն Իշխանյան այս ամբողջ գրածիդ արդյունքը ա՛յս չ՞ի, այսօրվա մղձավանջային Հայաստանը չ՞ի, ինչպես հայտնի ֆիլմում կասվեր՝ արածդ հունձ չի, հնձածդ խոտ չի: Երկիրը քսան թվի փախեփախին հասցրիք հերիք չէ, ժողովրդին բարոյալքման դուռն հասցրիք հերիք չի, դեռ մի բան էլ Ձեր «արտադրանքը» մինչև ամերիկաները «արտահանեցիք», որ այստեղ էլ «սոչիկ կանգնացնեն», պետությանն ու իրար «քցելով» գործ «կպցնեն» և հայության բարի համբավը խայտառակեն: Ախր Դուք չեք զգում, որ Ձեր կարդացած գրքերը սխալ են դուրս եկել, հակառակ «էֆեկտ» են ունեցել: Ավելի լավ չէր լինի, որպեսզի այս «պրոստինները» գրելու փոխարեն ՄԵԿ ՀԱՏԻԿ գործնական քայլ անեիք Երկրում ստրկատիրական ցեխերի վերացման ուղղությամբ… Որքան կարելի է դատարկախոսել ու թույն թափել սրա նրա հասցեին, չէ որ այդ թույնը նույնպես Ձեր կարդացած գրքերի նման՝ Ձեզ է թունավորում:

Վահան Իշխանյան. Արմեն Զատիկյան, երբ փաստարկենրը վերնաում են սկսվում է բարոյախոսությունը, պիտակները ու մեղադրանքները և փաստարկ չունենալով միայն Հայաստանում ապրելը մեղադրանք ես սարքում: Ափսոսում եմ, որ քեզ հետ զրուցել եմ:

Էստեղիցի ջնջված է քննարկումը: Ռուբինյանի նոր գրառման տակ Համլետը մեջբերում է Զատիկյանի վերջին ասածը

Արմեն Զատիկյան. կարող ես ափսոսել, կարող ես նաև փոշմանել դրա համար, բայց երբեք չես մոռանա:>>>>>

Ես էլ հիշողությամբ վերականգնում եմ իմ վերջին պատասխանը, որից հետո Զատիկյանը ինչ որ բան է գրում ու քննարկումը ջնջվում է.

Վահան Իշխանյան. Արմեն Զատիկյան. Դուք նման եք էն գյուղից եկած հնձվորի զավակին, ով թաքցնում է իր ծագումը ու անընդհատ բողոքում գեղացիներից(«վայ, վայ, էս գեղցիները սաղ քաղաքը գրավեցին»), իսկ երբ հանդիպում է համագյուղացուն արհամարհական ասում է նրան` հնձածդ խոտ չի՞ ու վստահ լինում, որ գյուղացին ամբողջ կյանքը կհիշի իր քննադատությունը: Հիմա քոնն ա, ընկել ես Ամերիկա ու ինքդ քո վրա էնպես ես զարմացել, որ քեզ թվում ա, թե Ինդիանայում են պորտդ կտրել ու վստահ ես որ ես էլ պիտի զարմանամ ու սաղ կյանքս հիշեմ քեզ:

— See more at: http://www.tert.am/blog/?p=2326#sthash.33jN0kwN.dpufv

Entry filed under: բլոգ. Tags: .

Ոսկե ծիրան. գարեջուրը նախընտրելի է քննարկումներից Աշտարակի կրակոցները և սահմանադրական կարգը

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար gay homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վահե Բերբերյան Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն գրաքննություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կին կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ մարտի մեկ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 5 529 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

  • Կոչ հայ ժողովրդի ճնշվածներին, շահագործվածներին, հարստահարվածներին, ընչազուրկներին, անարդարության զոհերին, տնից... fb.me/BaEy0Z3w 1 hour ago
  • Ինքնագիր 7-ում 44 հեղինակ, 440էջ: շնորհանդեսը դեկտեմբերի 5-ին, ժամը 6-ին Կալումե բարում՝ Պուշկինի 56ա: Բայց արդեն... fb.me/5302DEdNy 14 hours ago
  • Վահան Իշխանյան. Սերժ Սարգսյանը հայելին է այն հասարակության, որի մազաթելերից է ինքը հյուսվել: Սերժ-հայելուն նայում... fb.me/7Ym8MuquZ 1 day ago
  • Ինքնագիր 7-ում 44 հեղինակ, 440էջ հարցրեք գրախանութներում. Մետրո, Արտբրիջ, Բյուրոկրատ fb.me/PsKqj1eY 1 day ago
  • Finding Warmth: Re-settlers search for opportunity in Lachin Corridor vahanishkhanyan.wordpress.com/2003/06/10/fin… https://t.co/qDPpaZBX3v 1 day ago
Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: