«Ադելի կյանքը». առանց դերի կնոջ ու «դերակատարի» դրաման

05.05.2014 at 16:45 Оставьте комментарий

Ադել

Երեք ժամ, համակարգչին քիփ կպած, լարված որ հանկարծ բառ բաց չթողնես, ձայնը թույլ ա, պիտի լսողությունդ լարես, համակարգչի կոշիկի տուփի չափ էկրանին նայում ես «Ադելի կյանքը»: Լարվածությունից գլուխդ ցավում ա, բայց տպավորությունը էնպես ուժեղ ա որ ծածկում ա գլխացավը: Ի՞նչ անես, մի երկրում ուր փղերն են իշխում, «Ադելի կյանքը» չես կարող նայել կինոդահլիճի էկրանին՝ փռված բազկաթոռին: Բայց շատ մի դժգոհի, դեռ ռուսական կայքերը հնարավորություն տալիս են օն լայն նայել ֆիլմեր, որոնց մեջ կրոնական սահմանապահ փղերը միայն սեքս են տեսնում ու թույլ չեն տալիս, որ «մաքսատունը» անցնեն: Քանի դեռ հեղինակային իրավունքի օրենքներ չեն խաղացրել ռուսական սայթերի վրա, հարմարվի ու ապրի փղերի երկրում:

Աբդելատիֆ Կիշիշի «Ադելի կյանքը» անցյալ տարի Կաննի փառատոնում ոսկե արմավ է ստացել:

filmz.ru

Ինտելեկտուալ, ստեղծագործ, ամբիցիոզ արվեստագետի ու ամեն օր նույն բանը կրկնող, էրեխեքի մոտ կապիկություն անող ուսուցչուհու սիրային կապը ընդհատվում ա(շեշտեմ՝ ոչ թե ավարտվում, այլ ընդհատվում), քանի որ Էմման իր աշխարհը ամբողջական չի համարում Ադելի ներկայությամբ, նրան «չի դզում» միայն սիրելի աշխատանքով ու սիրելի կնոջ հետ լինելով բավարավող կնոջ ներկայությունը իր կյանքում: Նա իր համար մի աշխարհ է գծագրել, որտեղից Ադելը դուրս է մղվում (Էմման Ադելին արվեստագետների տուսովկային ներկայացնելիս ասում է,  թե Ադելը գրում է, մի տեսակ էն չի եթե իր գըրլ ֆրենդը ստեղծագործության հետ կապ չունենա,   համոզում է Ադելին գրող դառնալ, որ մնա իր աշխարհում, բայց Ադելի պետքը չի, ինչի՞ն է պետք, իր հավեսի համար մի էրկու բան է գրել, Էմման պատմություն է սարքում, հեչ կարիք չունի ուրիշների ծափերին արժանանալու, իր մտքով էլ չի անցնում), ու էմման տեսնելով բան դուս չի գալիս ինքն իր ներսում ճնշում է սիրո զգացմունքը:

Ադելը էնքան պարզ կին է, որ չի ջոկում Էմմայի լեզվի տակինը, տենց էլ չի իմանում իրեն լքելու Էմմայի իրական դրդապատճառը: Իսկ էմման էլ էնքան ենթատեքստերով ապրող, դերի մեջ մտած արտիստ է, որ ուղիղ չի ասում՝ գրող դառի, որ մնաս ինձ հետ: Թե չէ կարող ա Ադելը հանուն սիրո վեպ էլ գրեր, ու որ գրեր կարող ա ավելի լավ գրեր քան Էմման նկարում ա:

Ո՞վ է նրանցից ավելի «ազատ», արտաքինից ազատ իր ցանկությունները արտահայտող, լեսբությունը չթաքցնող, բայց միևնույն ժամանակ կյանքը դեր դարձրած արվեստագե՞տը, թե՞ իր լեսբիական հակումները թաքցնող, բայց միևնույն ժամանակ առանց դերի մեջ մտնելու, առանց խաղեր տալու, անմիջական Ադելը:

էսպիսի երկու պերսոնաժների հակադրությունը հենց երկու կանանցով ավելի տպավորիչ է, քանի որ կին֊տղամարդ սիրային կապը նաև այլ խնդիրներ է բերում: Տպավորիչ է հենց սեքսուալ բաց տեսարաններով, ուր ի տարբերություն կնոջ ու տղամարդու սեքսի, ուր դոմինանտություն ունեցող դեր ունի տղամարդը, տղամարդն է «անողն» ու «մտցնողը», էստեղ փոխադարձ դոմինատնություն է, կամ հակառակը՝ դոմինատության բացակայությունը՝ նույն բանն են իրար անում, նույն ձևով իրար հաճույք տալիս: Ուրեմն, չկա արդեն «բնական» ակտից բխող տղամարդու իշխանությունը, «բնականը» միմյանց «անելն» է:

Եվ այսպես, դոմինանտությունը սեքսը շրջանցում, անցնում է փոխահարբերությունների ոլորտ, ուր արվեստագետ լինելու հմայքը փորձում է դոմինանտ լինել նրան ով այդ հմայքին չի տրվում։

ֆիլմը նայելիս թվաց թե Ադելի դերը(դերասանուհու անունն էլ է նույնը՝ Ադել Էկզարկուպուլոս) հեչ էլ դերասանուհի չի խաղում, հենց ինքն ա, Ադելը դպրոցական դեռահաս աղջիկը, որ մեկ էլ դառնում է ուսուցչուհի, էդքան նայիվ, անփորձ ու փխրուն, հայացքի մեջ իր շատ պարզ, ոչ «խորաթափանց» զգացողությունները, արվետագետների միջավայրի համար  «օտար» հայացքը: Իսկ Էմման(Լեա Սեյդու) խաղ է ամբողջովին՝ հայացքը արհեստականորեն արտահայտիչ ու ինտելեկտուալ դարձրած:

Реклама

Entry filed under: բլոգ. Tags: , .

Իմ գնդակահարված ցեղը Ընտանեկան ալբոմ. Վահան Չերազ

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Դուբլին Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Իռլանդիա Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Նիկոլ Փաշինյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն գրաքննություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 4 769 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

Ошибка: Twitter не ответил. Пожалуйста, подождите несколько минут и обновите эту страницу.

Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: