Posts tagged ‘արձակ’

74956337 թե՞ 74949153. ո՞րն է հոգեպես ավելի հանգիստ

Նշխարի պես, որ հանկարծ ոչ մի փշուր չընկնի, կտրոնի ոչ մի մաս չվնասվի, մի թղթի մեջ դնում ու զգույշ փաթեթավորում եմ, որ հանկարծ դաժե ծերից չծալվի: Սենց հերս էր կիրակի օրերը նշխարը եկեղեցուց բերում, զգույշ ծալծլված փաթեթը բացում, որ հանկարծ սուրբ նշխարից մի փշուր չընկնի ու չսրբապղծվի, ու բաժանում մեզ: Ես ուտում էի նշխարը, ու թվում էր, թե լավաշից համով ա: Ոչ ավելին: Կերածս Քրիստոսի մարմինը ոչ մի օգուտ չտվեց, ոչ փող բերեց, ոչ բախտ, ոչ էլ խելքս ավելացրեց: Բայց մի բան սովորացրեց` սրբություններին զգույշ ու նուրբ վերաբերվել: Հիմա նույն, հորիցս ստացած դասերով, զգույշ ծալծլված թղթի մեջ պահում եմ հդմ կտրոնը: Շաբաթներ ծոցագրպանումս ա, ամեն անգամ բացում եմ ու նայում` հո չի՞ ճմռթվել, շահող թիվը չի՞ վնասվել: Չէ, ամեն ինչ կարգին է, ու էլի նույն զգուշությամբ փաթաթում դնում եմ նույն տեղը: Ու կտրոնի նկատմամբ հոգատարությունս ոչ միայն կամ ոչ թե նրանից ա, որ շահած ա, այլ որ Վիոլետի շահածն ա. հանկարծ չվնասե՞մ ու ընկնեմ քաքը, ինչպես հավատացյալը գետին գցելուց Աստծո նշխարը:

(далее…)

Реклама

03.05.2009 at 00:00 Оставьте комментарий

Գիրք՝ կիսված ինքնությունների մասին

Դենի Դոնիկյան

Հայ, այն էլ սփյուռքահայ լինե՞լն է առավել նկատելի դարձնում մարդկանց մեջ քոչվորների ու նստակյացների տարբերությունը:

Այդպիսի տպավորություն է թողնում ֆրանսահայ գրող Դընի Դոնիկյանի «Քոչվորություն եւ նստակեցություն» գիրքը, որ այս տարի լույս տեսավ Երեւանում:

17 գրքերի հեղինակ Դոնիկյանի առաջին գիրքն է տպվում հայերեն, թարգմանիչն է Նվարդ Վարդանյանը: Անցյալ տարի Դոնիկյանը Հայաստանում հրատարակեց իր ֆրանսերեն բանաստեղծությունները, նաեւ Թումանյանի քառյակների ու Վիոլետ Գրիգորյանի «Սեր» բանաստեղծության իր թարգմանությունները՝ երկլեզու գրքերով: Ինչպես ինքն է ասում, այս գրքերը արդյունք են գրքի ձեւավորող Մկրտիչ Մաթեւոսյանի հետ համագործակցության եւ չեն առնչվում Ֆրանսիայում Հայաստանի տարվան:

Դոնիկյանի գրքում քոչվոր ու նստակյաց բառերի ուղղակի իմաստների սահմանները խախտվում են, ու հայտնաբերվում են քոչվորներ, որոնք նստակյաց են, եւ նստակյացներ, որոնք քոչվոր են: Քոչվորությունն ու նստակեցությունը միայն տարածքի նկատմամբ վերաբերմունքով չեն ընկալվում, այլ շեշտվում են նաեւ որպես մտածելու ձեւեր. «Միտքս անվերջ թափառում է` չկարողանալով նստակյաց դառնալ»:

Ո՞վ է այն մարդը, որի՝ բռնությամբ տեղահանված ծնողները աքսորում նստակյաց են դարձել, իսկ իրենց զավակին «ժառանգաբար փոխանցել են աքսորը»՝ նրան իր ծննդավայրում աքսորական դարձնելով: Դոնիկյանը խոսում է սփյուռքահայերի մասին, որոնք «իրենց հայրերի աքսորում պատահականության արդյունք են», նրանք բացահայտ նստակյաց չեն, որովհետեւ այլ «վայրում են մտածում», ոչ էլ լիովին քոչվոր են, քանի որ չեն անցնում պատկանելության ելքից:

(далее…)

23.02.2007 at 20:19 3 комментария

Կամուրջներ. հիշելով Ակսել Բակունցին

Զանգեզուր եւ Օհայո: Երկրագնդի հակառակ երեսներում: Ի՞նչը կարող էր կապել այս երկու` տարբեր ժողովուրդներով բնակեցված աշխարհները:

Ես մի կապ զգացի` երկու գրողների գործերում երկու տարեց մարդկանց նույն զգացմունքը, որ կրկնվում է գրեթե նույնությամբ:

Դիլան դային եւ Ֆրանչեսկան իրենց կյանքի մայրամուտին` մեկն անցյալ դարի 20-ական թվականներին, Ղափանի շրջանի Զեյվա գյուղում (ենթադրում է գրականագետը), մյուսը` վաթսուն տարի անց, 1987-ին, Ուինթերսեթի մոտի ֆերմայում, վերապրում են իրենց կյանքի միակ ապրած պահը` սիրային ակնթարթը, որ կյանքին իմաստ է հաղորդել ու երկու գրողներին նրանց նկատել տվել միլիոնների միջից:

(далее…)

02.02.2007 at 00:00 2 комментария

Շեկոյանի «Հայկական ժամանակը». վեպի պատմության այս անծանոթ մարմինը

Վերջին 1,5 տարվա ընթացքում «Առավոտի» ամեն շաբաթօրյա համարում տպվում է Շեկոյանի «Հայկական ժամանակ» վեպի մի գլուխը։

Ինչն է պատճառը, որ այդ ամբողջ ընթացքում լուրերի կողքին վեպի գլուխները ներդաշնակ են երեւում, մանավանդ, որ այն պատմում է խորհրդային անցյալը՝ միախառնված ներկայի հետ։ Գրող Միլան Կունդերան գրում է՝ ի տարբերություն պատմության, որ մարդուն պարտադրված է որպես օտար ուժ, վեպի պատմությունը ծնվել է մարդու ազատությունից, նրա խորը անձնական ստեղծագործականությունից, նրա ընտրությունից եւ վրեժ է պատմության նկատմամբ։ Եթե այդպես է, ապա Հայաստանը բաց է թողել ու թողնում է մի հսկա հատված՝ որպես վեպի պատմություն։

Իհարկե, սովետական տարիներին տպվում էին վեպեր, բայց դրանք, Կունդերայի ասած, պարտադրված դրսի օտար ուժի պատմության նմանակումներն էին, որտեղ հերոսները հարմարեցված էին գրաքննության պատկերացրած ստերիլ կերպարներին, որ խոսում էին մամուլի՝ «Սովետական Հայաստան» թերթի լեզվով։ Միայն գյուղի թեմայով գրականությանն էր որոշ ազատություն տրված, քանի որ բրեժնեւյան սովետը ստալինյանի հետեւանքով ճնշված ու ավերված գյուղը փրկելու քաղաքականություն էր տանում։ Իսկ քաղաքը հսկողության տակ էր։ Սովետական քաղաքի մասին արձակը եւ իրական կյանքը այն զուգահեռ ուղիղներն էին, որ երբեք չէին կարող հատվել։

Ու եթե Կունդերայի միտքը շարունակվի, որ իրական պատմությունը ոչ թե դասագրքերինն է, այլ՝ վեպերինը, ապա սովետահայ իրականությունը զրկված է պատմությունից։ Շեկոյանը գրում է մյուս զուգահեռը, անհայտը, որ մնացել է միայն հիշողություններում, որ սովետի ժամանակ երբեք չէր կարող տպվել, եւ որը այսօր «Առավոտի» էջերում դառնում է նորություն։ Սա այն հազվագյուտ գրական գործերից է, որի տպագրվելով երեւում է սովետական ցենզուրայի վերանալը։

(далее…)

06.09.2006 at 19:22 1 комментарий

Նոր վեպ. ձևով ու բովանդակությամբ հեղափոխական ֆեմինիստական ստեղծագործություն

Անցյալ շաբաթ «Նարեկացի» մշակութային կենտրոնում մի գրքի շնորհանդես էր, որ հայ գրականության մեջ հեղափոխական կարելի է համարել:

30-ամյա Շուշան Ավագյանի «Գիրք անվերնագիր» վեպը նորություն է և’ թեմայով, և’ կառուցվածքով:

Առաջին անգամ հայ ընթերցողին է ներկայացվում ֆեմինիստական գաղափարներով հագեցած գրական ստեղծագործություն, որում «հանդուգն աղջիկները փնտրում են իրենց հանդուգն մայրերին»: Ճիշտ է, 20-րդ դարի սկզբին ֆեմինիստական թեմաներով բանաստեղծություններ է գրել Շուշանիկ Կուրղինյանը, բայց դրանք գրականագիտությունը մոռացության է մատնել: Անցյալ տարի Շուշան Ավագյանը հրատարակեց Կուրղինյանի ֆեմինիստական բանաստեղծությունները հայերեն և անգլերեն (տես`հարակից ակնարկը):

Այս վեպը վերականգնում է հայ կին մտավորականների ընդհատված կապը: Հերոսներից երկուսը մոռացության մատնված գրող կանայք են` Կուրղինյանը և 1941 թվականին բանտում սպանված արձակագիր Զապել Եսայանը: Մյուս երկուսը նրանց փնտրող ժամանակակիցներն են` Լառան և հեղինակը: Վեպը չունի սյուժե, որ նորություն է հայ գրականության մեջ, այն բաղկացած է ֆրագմենտներից, որոնց ներքին կապը պետք է կարողանա գտնել ընթերցողը:

(далее…)

16.06.2006 at 11:11 Оставьте комментарий

Անմազ

ճռռռ, ճռռռ, ճռռռ, ճռռռ, քանի անգամ ճռռռ, ճռռռ, ճռռռ…………. ………………………………………………………………………………………քայլերի ձենն ա, ոնց որ էրեւաց, բայց հա հո չես կարա ամեն քայլի ճռռռ գրես, կարաս copy-paste-ով հեշտացնես գործդ, բայց կետերը օգնում են լուծել անլուծելին, կետը-ճռռի փոխարեն……, կետը եսի փոխարեն, կետը գյումրիի փոխարեն, կետը արվեստների ու արհեստների քաղաքի փոխարեն, կետը մարշրուտնու փոխարեն, կետը մարշրուտնու շոֆերի ու դրած երաժշտության փոխարեն, քյասար արամ ասատրյանի փոխարեն, կետը ռաբիզ սիրող անճաշակների փոխարեն, կետը ռաբիզ չսիրող ճաշակավոր ինտելիգենցիայի փոխարեն, կետը հյուրանոցի փոխարեն, կետը երկհարկանի փայտյա հյուրանոցի փոխարեն, կետը նորվեգացիների տված ժամանակավոր կացարանի փախարեն, որ սարքել են հյուրանոց կետեր դնելու փախարեն, կետը նորվեգական հյուրանոցի փոխարեն, կետը հյուրանոցի ադմինիստրայշայի փոխարեն, կետը ադմինիստրայշայի ժպիտի փոխարեն: ազատ սենյակ ունե՞ք, այո ունենք, ճռռռռռռռռռռռռռռռռռռռռռռռռ:

(далее…)

18.03.2006 at 00:00 Оставьте комментарий

Սեւ մազեր

շռռռ, շեռն ունիտազի մակերեւույթին դեմքով շրջվել է իրեն, ինչպես մտավորականը ժողովրդին է դեմքով շրջվում: ուխխխ, հանգիստ, անցավ հոսում է դեղին հեղուկը, չկա պրաստատիտ: անցավության տոնահանդես: ունիտազի ներսում պատել է դեղին երանությունը: օֆիսում մարդ չի մնացել, սաղ տուն, իսկ icq-ն տժժցնում ա: բայց ինչքա՞ն: արդեն գնալու վախտ: հո տուն չի՞ գնա: գնա տուն մի բան կորի քցեն վրե՞ն, թե՞ էրեխեն գազին ա մնացել: գնա մաֆ կլու՞բ, թե կաֆե-մաֆե: չէ, սիկտիր արա: հիմա կզանգի տաքսի, ասում էր` քաշի մազերիցս, գից անկողնուն ու ինձ տիրացի: խի՞ չես քաշում, դե արա: ու չէր քաշում, առանց քաշել, մտցնում ու հանում: կզանգի տաքսի ու կգնա կքաշի: չմտնի՞ մի հատ icq: բարեւ, բարեւ, ինչ ես անում, քո հետ գրվում եմ, անկետա-մանկետա ես լրացնում կասի: մինչեւ տնից դուս հանես իրեք շաբաթ կտեւի, իսկ բարի ու հին մազերն արձակ սպասում ա գամ քաշեմ գցեմ, հելնեմ վրեն ու քունեմ, չէ, քաշեմ, դաղեմ նոր քունեմ, դավայ: տաքսի, ալո տաքսի եմ ուզում, պուց եմ ուզում, մայամիի ծովափ, ջրերին պուցերը լողում են դեպի երկինք: անմահություն: խի մենակ մայամի: կաբուլետի, կաբուլետի տներն էժան, վրացիք տալիս են կոյկեն մի լարի, երկու լարի, հինգ լարի, տասը լարի, քսան լարի, տասը դոլար: տո չէ այ ախպեր, մի հատ icq մտի խոսանք: չհասկցա: մաման քունեմ, չհասկցա: ինչ կա չհասկնալու, կաբուլետի հայ ղշեր, անպուց անգլուխ: էս կյանքից բան չհասկցա, մեկ շեռդ դեմքով շրջվում ա քեզ, մեկ կյանքը վերածվում թատրոնի որտեղ բեմը հորս խելքն ա, հանդիսատեսը ոռիս շրջոնքը: ու տենց կյանք եմ սովորում ու իմաստությունը հոսում է իր արտասովոր դանդաղությամբ:

(далее…)

18.06.2005 at 00:00 Оставьте комментарий

Предыдущие записи


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Դուբլին Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Իռլանդիա Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Նիկոլ Փաշինյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ մարտի մեկ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 6 037 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

Ошибка: Twitter не ответил. Пожалуйста, подождите несколько минут и обновите эту страницу.

Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: