Posts tagged ‘գրականություն’

Քաղաքականություն և արվեստ. Ֆրիդան և Արմենը

Ֆրիդա Կալո. կոմունիստ և արվեստագետ(by Florence Arquin, 1941, http://www.vintag.es/)

Ֆրիդա Կալո. կոմունիստ և արվեստագետ(by Florence Arquin, 1941, http://www.vintag.es/)

Կա արդյո՞ք տարբերություն գրական և քաղաքական տեքստերի մեջ, եթե ձևով գրական տեքստը արտահայտում է քաղաքական-կուսակցական շահեր, գրականությո՞ւն է արդյոք, թե՞ գրական գեղագիտությամբ փաթեթավորված կուսակացական հայտարարություն:

(далее…)

Реклама

27.03.2015 at 16:01 Оставьте комментарий

Պոռնեզիա իմ սեր. «Շնանալու բախտին ընդմիշտ հավատարիմ»

Մերուժան

Մերուժանը իր սիրո հետ: Գագիկ Շամշյանի

Սիրում եմ քո ճիչը կենակցության պահին,

Երբ ջանում ես ներսում ցիցը երկար պահել:

Պոռնեզիա, այսպես է կոչվում նիմֆոմանուհիների կամ հայերեն՝ տռփուհիներին ձոնված հայկական Լարս ֆոն Տրիերի՝ Մերուժանի բանաստեղծությունների ժողովածուն:

Նրանք ունեն տուն ընտանիք՝

Շատերի հետ են երազում պառկել,

Խաղեր են տալիս կիրթ ու ընտանի,

Եվ ձևանում են երևալ պարկեշտ:

Նույնն են բոլորի ցանկությունները,

Մերկանալ կցվել, հագենալ՝գնալ,

Նրանք մոլագար ցանկասերներ են,

Բիրտ արուների կարոտ այս կանայք:

(далее…)

13.07.2014 at 17:37 Оставьте комментарий

Երեք ժամ պոեզիա. Արմեն Շեկոյանի 60-ամյակին

shekoyan«Արմեն,-ասում եմ,- «Երևան հյուրանոցը» մի հատ էլ տպի ծանոթագրություններով»: «Ականաթ» սրճարանի ծխողների ապակեպատ խցում բոլորը խնդում են: Կխնդան բա ինչ, 22 էջանոց «Երևան հյուրանոցը» պոեմում 864 հոգու անուն կա: Նրանց անուններն են, ովքեր ճանաչել են Արմեն Շեկոյանին: Ուրեմն, բանաստեղծության ծավալից մի քանի անգամ երկար 864 հատ ծանոթագրություն կլինի, իսկ եթե մի քիչ ծավալուն անի ծանոթագրությունները, էլի մի երկու անգամ ծավալը կմեծանա:

Պոեմը էնքան երկար է, որ ընթերցանության կեսից ընդմիջում արեցինք: 10 տարի առաջ «Փողոցի ռիթմը խլացնում է հավերժականը» տեքստում «Երևան Հյուրանոցի» մասին գրել էի.

(далее…)

11.07.2013 at 08:37 Оставьте комментарий

Աքրամ Այլիսլիի «Քարե երազները» ֆաշիզմի թիրախ

Երբ ֆաշիզմը փողոցներն է հեղեղում, մտնում յուրաքանչյուր շենք, բնակարան, յուրաքանչյուրի մեջ, անցնում վեր, մամուլ, մշակույթի տներ, իշխանություն,  երբ չի մնում որևէ դիմադրության տեղ,  միակ դիմադրությունը դառնում է չլինելը՝  մահը: Այդպես իրենց մահով են դիմադրում Աքրամ Այլիսլիի «Քարե երազներ» վեպի երկու հերոսները:

Եվ եթե մահը վերջն է, ուրեմն, գրականությունը դառնում է միակ դիմադրությունը ֆաշիզմին: «Քարե երազները» դիմադրությունն է, որ փոխարինում է կոտորված հայերին ու ինքնակամ հեռացած երկու գլխավոր հերոսներին(վեպը ռուսերեն այստեղ):

Ինչպես 23 տարի առաջ վեպի հերոսը Սադըգլին էր ականատեսը դարձել հայուհու հրկիզման, այնպես էլ այժմ նրա մասին պատմող վեպն ու հեղինակի գրքերն են գցում կրակի մեջ:

(далее…)

15.02.2013 at 00:00 Оставьте комментарий

Սարսափելի աշխարհ. որսա՞լ մինչև մահը եղած արանքը

Ի՞նչ կարող է անել արվեստը մորթվող մարդու համար: Ով կապկպված, անօգնական ընկած է գետնին, մուսուլման մոլլան, կամ նման մեկը, դանակը ձեռը ինձ համար անհասկաալի արաբերեն արտասանում է, հետո դանակը հանձնում ապստամբին, նա էլ հանգիստ, առանց ձեռքը դողալու, վստահ, չոքում ու մորթում է…

Երբ բացեցի տեսագրությունը, աչքիս առաջ հայտնված՝  տողը՝ այս վիդիոն կարող է անընդունելի լինել որոշ օգտատերերի համար, մի քիչ անց ինձ թարգմանեց տեսագրության հենց սկզբում մոլլայի անհասկանալի արաբերենը՝ ավելի ահավոր բան դու կյանքում չես տեսել(տեսագրությունը այստեղ):

իսկ տեսագրության տակ մակագրված է արաբերեն՝ ամենասարսափելի հանցագործությունը, Ալ Քայիդան սպանում է Սիրիայի քաղաքացուն(թարգմանությունը գուգլի օգնությամբ)

21+ افظع جريمة موثقة الحر والقاعدة يذبحون مواطن سوري

Տեսագրությունը մարդու կյանքի մի դրվագ է՝ սկզբից մինչև վերջ, արանքը չկա պոեզիայի համար:

(далее…)

07.02.2013 at 11:08 Оставьте комментарий

Այլ պատմություն. Պաչյանի «Ցտեսություն ծիտ» վեպը

pachyan1Բանակը պատանու  ծիլ տվող անհատականությունը չորացնող մի գործարան, ուր անձերը ձուլվում են կաստաների մեջ կամ հրամանատարի բռնությունների տակ դառնում մի մարմին: Արամ Պաչյանի «Ցտեսություն ծիտ» վեպի հերոսը հենց ոչնչացվող անհատականությունն է, ուր կերպարի անորոշությունը լրացվում է մարդու միջից մարդուն հանելու պատմության:

Արամ Պաչյանի «Ցտեսություն ծիտ» վեպը լույս տեսավ մեկ ամիս առաջ, հրատարակել է «Անտարես» հրատարակչությունը: Ծիտը հերոսի կատվի անունն է ու միևնույն ժամանակ բանակում հերոսի մականունը:

Քանի հոգի՞ է այդ հերոսը, նույն մա՞րդն է սպայի ոտքերի տակ ծեծից մեռնողը. «Դիակին ինչքան ուզում ես խփի: Ես միս ու արյուն չունեմ: Դու էդքան բո՞ւթ ես, մինչև հիմա գլխի չե՞ս ընկել, ախմախ վիժվածք….էնքան խփեցիր, որ երեսիս մաշկը՝ քիթս, բերանս, դունչս ցրիվ եկան…Հիմա ամբողջ օրը պատուհանի մոտ կանգնած՝ ժամերով դուրս եմ նայում ու բարձրացող քամու մեջ դիմագծեր եմ հնարում, որ սուր բեկորներ դարձած սլանում են, կորում փոշու ամպի մեջ», «Հրամանատարը լիքը կում անելով թքում է բեերանիդ մեջ»: Եվ այդ նո՞ւյնն է բուժկետում  ինքնասպան եղած զինվորը, ով ջրծաղիկով իրեն վարակել էր, որ զորամասում չհայտնվի որպես անձռմխելիների կաստայի տաբուավորված անդամ. նրա «հանցանքն» այն էր որ «պիղծ» տեղում՝ զուգարանի հատակին ընկած սանրը վերցնելով «պղծվել» էր, դառել տաբու, իրեն կպնողն էլ կպղծվեր(բանակային ժարգոնով՝ գառլախվել, բայց  Պաչյանը ժարգոն չի օգտագործում): Հեղինակը չի տարանջատում հերոսներին, ցույց չի տալիս թե նրանք նո՞ւյն զինվորն են, թե՞ տարբեր զինվորներ, թողնում ընթերցողի հայեցողությանը ու վեպի ամբողջ ընթացքում մնում է հարցը՝ մի զինվորի՞ անձն է բազմապատկվել դարձել մի քանի զինվորներ, թե՞ մի քանի զինվորներ իրենց ողբերգություններն ի մի են բերել մի անձի մեջ ու ապաստան գտելով այնտեղ նույնացել: Հեղինակն ու ընթարցողը դառնում են զինվորի միակ մխիթարությունը, որը միայն  վեպով է  հնարավոր դառնում. «Քեզ սպասում են մարդիկ, ովքեր չգիտեն քո մասին բայց ստեղծում են քեզ»:

(далее…)

26.06.2012 at 10:11 Оставьте комментарий

Կարեն Ղարսլյանի նոր գիրքը. հայկական կոնտրկուլտուրան մեռած չի

Բարև ձեզ, ես Կարենի հայրն եմ: Բարև ձեզ, շատ ուրախ եմ: Ձեռքը սեղմեցի ու պատկերը եկավ`  Արամը չստով տալիս ա հեռուստացույցին: Պատկերը Կարեն Ղարսլյանի «password» վեպի էն հատվածն ա որ տպեցինք Ինքնագիր գրական հանդեսի հենց առաջին համարում.

«Պիզդե՛ց։

Սա լսածս ամենաառաջին հետսովետական նախադասությունն էր։ Հնչեց հորս բերանից «Վրեմյա» համասովետական լրատվական հաղորդման ժամանակ Սովետական Միության փլուզման մասին պաշտոնական հայտարարությունից մեկ վայրկյան անց։ Ընտանիքն ամբողջ կազմով՝ պապաս, մամաս, քույրս ու ես, սսկված նայում էր մեկ ուղղությամբ՝ Գորբաչովի խալին։

Կհարցնեք` բա ո՞րն էր հետսովետական շրջանում տեսածս ամենաառաջին բանը։ Հորս չստի թայը` մեր կիսամեռ Ռադուգա հեռուստացույցի էկրանի հետեւում թաքնված Գորբաչովի խալի տեղը»։

(далее…)

09.06.2011 at 00:00 Оставьте комментарий

Предыдущие записи


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Դուբլին Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Իռլանդիա Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Նիկոլ Փաշինյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ մարտի մեկ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 6 037 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

  • Marked as to-read: Ukraine in the Crossfire by Chris Kaspar de Ploeg goodreads.com/review/show/22… 2 days ago
  • 5 of 5 stars to В тупике by V.V. Veresaev goodreads.com/review/show/21… 5 days ago
  • Ուիլյամ Կառլոս Ուիլյամս. Նախ սա եմ ասում. դուք տեսել եք, չէ՞, տարօրինակ թռչուններին, որ երբեմն մեր գետի վրա են... fb.me/8VNozAJzk 1 week ago
  • Мне понравилось видео "Վիոլետ Գրիգորյան. Քաղաքը / Violet Grigoryan: The City" 1 week ago
  • Մարկ Նշանեան. Կերպ առանց կերպարի։ Ցցու­նու­թիւններ։ Խորտու­բոր­տութիւններ։ Յի­շեց­ուածը եւ ուրեմն թուղթին վրայ... fb.me/41zoNCByH 1 week ago
Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: