Posts filed under ‘Essay’

Рейд против DIY: Унижение Параджанова продолжается

kolazh“Многим я говорил, что я — педераст, но товарищи не верили, ругали меня, чтобы я не болтал глупостей. Другие знали, что я говорю правду и молчали. Своему самому большому и преданному другу Сурену Шахбазяну я как-то говорил, что мне нужно застрелиться, так как я не могу справиться со своей страстью к мужчинам….. В последнее время сдерживать себя от удовлетворения половой страсти к мужчинам я уже не мог, эта страсть оказалась сильнее меня”.

Это цитата из речи Сергея Параджанова в суде. 25 апреля 1974 года Киевский областной суд  признал Параджанова виновным в мужеложстве и приговорил к пяти годам лишения свободы — так же,  как примерно 90 лет назад в Англии с тем же обвинением был осужден Оскар Уайльд.

А сегодня в Армении толпа во главе с республиканскими и дашнакскими депутатами обвиняет бар DIY и директора бара Цомак (Армине) Оганезова в том же, за что судили Параджанова.

Параджанова обвиняли в мужеложстве во второй раз, в первый раз в 1948 году в Тбилиси его приговорили к пяти годам лишения свободы, однако он был помилован и освобожден.

(далее…)

Реклама

16.05.2012 at 22:02 Оставьте комментарий

Конференция в Тбилиси: Турецкую армянофобию загасила армяно-азербайджанская теплота

я, Асмик, Ваге(фото-издателство "Сиеста")

«Что по-грузински означает «андзрев?», — спрашиваю у Алекса. «Дрочить, а по-армянски?». «Дождь. Значит, когда идет дождь, небо дрочит на нас».  Это стало еще одним проявлением кавказской идентичности – из сотрудничества двух языков создалась истинная причина дождя. И когда вечером писатель и интеллектуальный тамада Зураб Коромидзе вручил мне сертификат «За вклад, внесенный в кавказскую литературу» и рассыпал такие хвалебные слова в адрес переведенной на английский моей новеллы, одного процента которых я не удостаивался в Ереване,-чаще мне приходилось слышать — Ваан-джан, что за чушь ты написал?», что я почувствовал себя действительно достойным этого сертификата.  Фактически, я стал Саят-Новой.

Но при этом Зураб сказал – нет, Ваан, ты неправ, не только язык подтверждает идентичность, так или иначе существует кавказская идентичность. Возможно, я опоздал на конференцию и не принял участие в утренней бане, в которой писатели — армяне, грузины и азербайджанцы приняли крещение на идентичность из рук азербайджанского кисачи.

(далее…)

16.11.2011 at 20:54 Оставьте комментарий

Աշտարակի կրակոցները և սահմանադրական կարգը

1992թ. սեպտեմբերին Աշատարակ-Ագարակ ճանապարհին գնդակահարեցին Աշտարակի գործկոմի նախագահ, դաշնակցական Հովհաննես Սուքիասյանին և նրա վարորդ Վարուժան Աբրահամյանին:

Այդ կրակոցները հիմք դրեցին այն սահմանադրական կարգի, որ մինչև հիմա գործում է, և այն սահմանադրության, որ պիտի պարտադրվեր երկրին երեք տարի անց` 1995 թվին:

Ինչպե՞ս:

(далее…)

24.08.2011 at 10:44 1 комментарий

“Взять Цхинвали – не проблема”. Проблема – грузинский национализм

“Смотри, видишь – Цхинвали. Видишь, как вроде бы легко взять его?”, — политолог Паата Закареишвили показывает из грузинского села Эргнети на 4-этажные цхинвальские здания.

Кажется, действительно, что очень легко: два полка — и Цхинвали твой. Грузины так и сделали 7 августа прошлого года. Но успех продлился всего день – расчет оказался ошибочным.

Сегодня солдат не видно, но стоять здесь все равно опасно: снайперы видят тебя из своих укрытий.

(далее…)

11.08.2009 at 00:00 Оставьте комментарий

Internal Bleeding: Crisis has turned “Armenians” against “Karabakhis”

Where are you from?

Where are you from?

“For the first time in my life I did not say I am Karabakhtsi [Karabakh Armenian]. They asked me where I am from, I told from Abovyan,” ArmeniaNow photographer Anahit Hayrapetyan tells about how every photographer and journalist in the neighborhood of the Myaskinyan monument on March 1 was asked about their descent in a fierce search for Karabakhtsis.

(далее…)

28.03.2008 at 10:46 Оставьте комментарий

Review: A fan of Grishkovetz discovers the artist’s stage side

«I want to be comprehendible… I want to tell a universal story…»

I would have never thought I would see Yevgeni Grishkovetz (www.odnovremenno.ru) in Yerevan one day, that my interest in him, that the place he and I live might ever coincide. I knew about him from internet – he is a renowned writer, playwright and actor, who stages and plays his own pieces.

I used to download his work from the internet and compared him with Armen Shekoyan, who also tells his life with various parallels in first person in the “Armenian Time” novel. They resemble each other as both tell what has previously remained undiscussed – about the Soviet Army, for example (see)

During HighFest International Theater Festival (www.highfest.am) on Yerevan stages from October 4th to 14th, Grishkovetz performed for two days — “A Fellow Who Has Eaten a Dog” that brought him fame nine years ago and “Simultaneously”; and I understood: no, those are not short stories, or they are short stories only in the second place, and in the first place they are performances, where the lines written black on white I read get life with Grishkovetz on stage, they become humorous and comic or stir a feeling of sadness.

In “A Fellow Who Has Eaten a Dog” he, telling about himself, tells us also about our childhood, how our parents used to wake us in the morning, the sweetest time to sleep, switching on the light and having us get out of the warm bed, and sending us in cold winters to the least loved place – to school. “I did not need to go to school; it was my parents who needed it.” The mathematics classroom is poisonously illuminated in a dark Siberian morning and he is afraid of going to school because he is convinced that the teacher hates him.

The Soviet school is replaced by the Soviet Army, where there are hateful officers to replace the hateful teacher. He is relegated to three years of difficult service in the navy on the Russian Island in the Far East. He has done some bad things in childhood: he sometimes used to keep the change from the shop instead of giving it back to the parents, he once stole a role, but are those things punished by service on a Russian island?

The performance differs from the original text, many of the episodes are new and other are missing. The play changes within the course of time: he replaced his mother in the text with his wife and children meeting him when he comes home drunk, and changes the Mathematics teacher with the one of Russian.

At the press conference the next day after the performance Grishkovetz explained he fits the performance to the environment, trying to play in a way to be comprehendible to all: “I am interested in telling a universal story,” the artist says, explaining why he adapts. “If I tell the Swiss how I used to go to school in Kemerovo, Siberia in winter when the temperature was minus 40 degrees (Celsius), with workers standing in the bus stop, and say that there was the smell of diesel fuel in the bus, for him that would be the same as to watch the Discovery channel. How to tell in a universal manner? ‘I was walking, it was cold’ (for a Swiss plus 4 is also cold), ‘the bus doors opened hissing, there was a specific smell in the bus (there is no smell of diesel fuel [in Switzerland]), I took a ticket and looked at its number- is it a lucky one or not? I rolled it up and began to turn it from side to side in my mouth, and did not want to go to school at all. The story I told is absolutely mine, but is not different from the life of a Swiss at all. I want to be comprehendible.”

Grishkovetz played “A Fellow Who Has Eaten a Dog” about 500 times between 1999 and 2004. He has been the only one to stage it in Russia. The play has been staged in Portuguese, German, in Ukrainian, played by a woman in Kiev, in French, by a black man in France.

The press conference was, like the performance, spiced up by humor: Grishkovetz, 40, has graduated from the School of Philology at the university in his native Kemerovo: “Thank God, it was impossible to get the profession of actor and director, and the only place to read books was the school of philology that had any connection with arts.” Grishkovetz used to have a small theater but he did not play himself, because he does not like his appearance, he has a lisp and was confident he was useless for the stage, but he left for Kaliningrad and was forced to play: “I had no actor, and I was the only actor, whom I could not pay. So I went on stage and became an actor.”

He is an author of five books, and his novel called “Asphalt” will be published next spring.

After the performance I thought Shekoyan’s novel is also a long-lasting play. Many of the chapters of the novel are more tasty and impressive when he tells them in cafes. Karen Mkhitaryan, the author of ‘Illness of Depression’ who was a teller before he became a writer, later used to tell the majority of the stories he wrote in cafes, frequently in different versions. He was given a program on AR TV for some period where he used to tell the stories, but then the program was closed. He now tells the stories before he writes them down, and there are so many stories he tells that he does not manage to turn all of them into written short stories, and other writers steal his unwritten stories and write them. Grishkovetz’s difference from Mkhitaryan and Shekoyan is that first of all he has managed to come to an idea of telling the story from the stage and making it a genre. Secondly, Russia gives person larger opportunity to express himself.

12.10.2007 at 00:00 Оставьте комментарий

Bridges: Remembering Axel Bakunts

Zangezur and Ohio. Opposite sides of the globe. Different worlds. Different people.

I felt the connection, though, of two elderly men in writers’ texts, which almost identically repeat each other.

Uncle Dilan and Francesca, at the decline of their lives, one in the 20s of last century, in the village of Zeyva of the Kapan region (a literary critic supposes), the other 80 years later, in 1987, on a farm near Winterset, revisit the only moment of their life that they lived, the love instant that imparted sense to life and catch the eyes of the two writers among millions.

(далее…)

02.02.2007 at 00:00 Оставьте комментарий

Предыдущие записи


Рубрики

դրոշմ

Art DIY բար homosexual Literature ԱՄՆ Ամերիկա Արթուր Իշխանյան Արմեն Շեկոյան Արտյոմ Խաչատրյան Բյուրակն Անդրեասյան Բուզանդի փողոց Դուբլին Եհովայի վկա Զանգիլան Թուրքիա Ինքնագիր գրական հանդես Իռլանդիա Լաչին Լևոն Ջավախյան Լևոն Տեր-Պետրոսյան Կարեն Ղարսլյան Համշեն Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն Հայ առաքելական եկեղեցի Հայկական ժամանակ Հնդկաստան Նաիրի Հունանյան Նիկոլ Փաշինյան Շուշան Ավագյան Ոսկե ծիրան Ռաֆայել Իշխանյան Ռաֆիկ Ժամկոչյան Ռոբերտ Քոչարյան Ռուբեն Մանգասարյան Ռուսաստան Սահակաշվիլի Սերժ Սարգսյան Սիրիա Վիոլետ Գրիգորյան Վրաստան Տիգրան Սարգսյան Րաֆֆի Հովհաննիսյան Քաշաթաղ անմազ արձակ արվեստ արտագաղթ բանակ բանաստեղծություն գրականություն երեխաներ երիկամի քար ժամանակակից արվեստ իրավունք լեսբուհի խղճի ազատություն կրթություն կրիշնայական կրոն հոգևորական հոկտեմբերի 27 հոմոսեքսուալ ձախ մարտի մեկ միասեռական շիշ հավաքող սահմանադրություն սեփականության իրավունք ցմահ դատապարտված փախստական փոքրամասնություն քաղաքականություն քաք ֆաշիզմ ֆիլմ

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Присоединиться к ещё 5 952 подписчикам

արխիվ

twitter-ը ցույց կտա վերջին թարմացումները

  • Գեմաֆին Գասպարյան. Արա, մի քրֆի, լավն էր արա, ձեռս փող չկար սենյակի, ճլեցինք ճլեցինք, հեն ա իրիկվա յան ծառերի տակ... fb.me/yxeC0uhL 19 hours ago
  • Գեմաֆին Գասպարյան. Արա, մի քրֆի, լավն էր արա, ձեռս փող չկար սենյակի, ճլեցինք ճլեցինք, հեն ա իրիկվա յան ծառերի տակ... fb.me/B5OYbZLq 19 hours ago
  • Կարծում եմ ընտանեկան կապերի վերաբերյալ բանավիճող կողմերը ընդհանություններ էլ ունեն՝ նրանք հիմնականում քրիստոնյա... fb.me/3Y06gWblX 1 day ago
  • Մարկ Նշանեանի երեք մասից բաղկացած դասխոսությանը, որ կլինեն ՆՓԱԿ֊ում հոկտեմբերի 20-ին, 27֊ին և նոյեմբերի 3-ին(3... fb.me/4mQarlTNL 1 day ago
  • Մարկ Նշանեանի երեք մասից բաղկացած դասխոսությանը, որ կլինեն ՆՓԱԿ֊ում հոկտեմբերի 20-ին, 27֊ին և նոյեմբերի 3-ին(3... fb.me/436CR5u2S 1 day ago
Follow Վահան Իշխանյան Vahan Ishkhanyan on WordPress.com

%d такие блоггеры, как: